Nieuw huis

Heeft haar pennen gepakt.

‘Aan de ervan van’ stond er op de envelop die net in de brievenbus lag. En toen liep ik met tranen over de loopplank naar mijn boot – hoewel loopplank klinkt alsof hij van hout is, en dat is hij niet. Wel lang, is hij, de loopplank, die entree. Binnen zaten mijn jongens te gamen…

Na de tandartsentocht door naar het schoolophalen, razendsnel omkleden en verder naar het trouwen van Es en Hes. Dat deden ze goed. Met een bootje, in de zon, een kade vol publiek, twee terrastronen, omringd door bevriende kroegtijgers, met dieren als toepasselijk trouwthema. Femke had een waanzinnig mooie taart gemaakt, die ook van binnen tijgerstrepen had….

Mijn moeder had vijf jaar kanker, dus we wisten de route, maar niet hoe lang we hem konden lopen. En dan eindigt die weg altijd sneller dan gedacht. Het achterblijven voelt verwarrend. De onomkeerbaarheid van sterven; iedereen die ooit met een stokje in een dood vogeltje heeft geprikt weet hoe dood dood kan zijn, en…

Ik was mijn fietssleutels kwijt, en dan kan ik me verbazen met hoeveel pitbullachtige toewijding ik in de dagen daarna blijf zoeken. Op bizarre plekken ook, daarnet toen ik een wortel pakte uit de groentebak in de ijskat, of onder de broodtrommel – alsof daar een fietssleutel met sleutelhanger onder past. Het heeft iets met…