Ik ren

Dit is mijn eerste bericht als beginnende renner. Gemiddelde afstand; 4 km. Gemiddeld tempo: 8.1. Maar afgelopen keer was dat maar 2,77 km met een tempo van 7.15. Soort snelwandelen is dat.
Hoe lang het dan duurt? Vorige keer twintig, meestal dertig minuten, soms langer.  Ik ren met de Evy app, waarmee ik precies 2 keer 5 km heb gelopen. Afgelopen keer rende ik met de Nike app. Dat is een lopend onderzoek (lopend, haha), één van de vele lopende onderzoeken. Zoals ook de vraag: moet je eten voor je gaat rennen (vandaag denk ik: nee).
Maar goed, ik rende dus twee keer 5 km, daarna nooit meer, omdat ik niet snel genoeg ga vermoed ik zo, en geen zin heb om langer dan veertig minuten door te gaan.
Er staat wel in het programma dat ik met 5 km bezig ben, en dat bén ik ook enorm, maar ik haal het dus niet. Ik ren tussen de twee en drie keer per week. Ik hou niet van beginnen met rennen, ik hou wel van rennen als ik er net klaar mee ben. Maar dan echt. Als ik dan onder de douche uitkom wil ik meteen wéér. Ga ik ook nog een keer proberen denk ik, gewoon nog een rondje.
En nog iets, wat voor dit eerste bericht wellicht van belang is om te weten; ik ren vandaag voor de tweede keer sinds ik met rennen begon zonder braces. Ik heb namelijk rammelende knieën aan mijn vechtsportverleden overgehouden, dus ik durfde niet zonder. Maar braces en rennen is een plakkerige combinatie. ‘Doe het zonder,’ zei Jelle en hij is fysio dus hij weet. De tweede keer zonder. Ik ga nu. En daarna ga ik Broccoli weer aaien die al ongeduldig klaarzit. Broccoli vindt rennen stom.

Vergelijkbare berichten

  • Gooi maar los dames

    Rood met groen licht glijdt door de slaapkamer. Een discrete motor, een groot ding. In de stuurhut zie ik dat het zo’n witte joekelboot is, voor gepensioneerden die wat ruimte zoeken voor hun ego. Het is 12 uur ’s nachts. Een grijze man wijst twee dames aan hoe ze zich aan onze boot kunnen vastleggen….

  • De meerkoet heeft het gedaan

    Toen mijn moeder nog in de revalidatiekliniek lag, zonder been, bijkomend van de operatie, werd het lente. Dus we gingen naar buiten. Achter de kliniek was een schelpenpad, een bruggetje, bomen. ‘Hoor je de specht,’ zei ze dan opgetogen. Ik wees op plantjes, waarvan ze altijd de namen wist.Het rondje werd steeds groter, hoewel ik…

  • Vallen

    Het is zaterdag, we zijn bij de kade omdat ons bijbootje min of meer gezonken is. Sommigen onder ons worden daar heel opgewonden van. Milo rent heel hard heen, dan weer terug, wil heel graag over de stalen leuning heen hangen, zodat hij goed het water en het bootje kan zien. Ik hou hem bij…

  • Wollige draken op hun kop

    Van tevoren leek het een uitstekend idee. Een dagje op je hoofd staan. Yoga, mijn nieuwe liefde sinds ik geen mannen meer knock-out sla, of tenminste, sinds ik geen aikido en zwaardvechten meer doe. Want dat blijkt dus heel hard werken te zijn, dat geyoga, met kracht, balans, uithoudingsvermogen. Precies de ingrediënten die ik leuk…

  • Het leven van een plopkap

    3 augustus Ik was met de jongetjes, dat geeft een heel andere dynamiek. Ik had kaartjes geregeld voor Pak ‘m, maar had bovenal veel zin om ze het festival te laten zien, om rond te lopen als een bezoeker. Iets minder van A naar B, wat meer in krulletjes, cirkels, van voor naar achter. Ze…

  • Palen in zee

    Mijn moeder is dood. Ze is afgelopen zondag overleden. Zaterdag kwam ik hier (Oegstgeest, het ouderlijk huis) toen leefde ze nog. Maar goed ging het niet. Ingevallen gezicht, ze had ook zuurstof, die niet hielp. Later had ze morfine, een klein beetje maar, zei de dokter, om haar met haar benauwdheid te helpen. Haar laatste…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.