Ik ren

Dit is mijn eerste bericht als beginnende renner. Gemiddelde afstand; 4 km. Gemiddeld tempo: 8.1. Maar afgelopen keer was dat maar 2,77 km met een tempo van 7.15. Soort snelwandelen is dat.
Hoe lang het dan duurt? Vorige keer twintig, meestal dertig minuten, soms langer.  Ik ren met de Evy app, waarmee ik precies 2 keer 5 km heb gelopen. Afgelopen keer rende ik met de Nike app. Dat is een lopend onderzoek (lopend, haha), één van de vele lopende onderzoeken. Zoals ook de vraag: moet je eten voor je gaat rennen (vandaag denk ik: nee).
Maar goed, ik rende dus twee keer 5 km, daarna nooit meer, omdat ik niet snel genoeg ga vermoed ik zo, en geen zin heb om langer dan veertig minuten door te gaan.
Er staat wel in het programma dat ik met 5 km bezig ben, en dat bén ik ook enorm, maar ik haal het dus niet. Ik ren tussen de twee en drie keer per week. Ik hou niet van beginnen met rennen, ik hou wel van rennen als ik er net klaar mee ben. Maar dan echt. Als ik dan onder de douche uitkom wil ik meteen wéér. Ga ik ook nog een keer proberen denk ik, gewoon nog een rondje.
En nog iets, wat voor dit eerste bericht wellicht van belang is om te weten; ik ren vandaag voor de tweede keer sinds ik met rennen begon zonder braces. Ik heb namelijk rammelende knieën aan mijn vechtsportverleden overgehouden, dus ik durfde niet zonder. Maar braces en rennen is een plakkerige combinatie. ‘Doe het zonder,’ zei Jelle en hij is fysio dus hij weet. De tweede keer zonder. Ik ga nu. En daarna ga ik Broccoli weer aaien die al ongeduldig klaarzit. Broccoli vindt rennen stom.

Vergelijkbare berichten

  • De meerkoet heeft het gedaan

    Toen mijn moeder nog in de revalidatiekliniek lag, zonder been, bijkomend van de operatie, werd het lente. Dus we gingen naar buiten. Achter de kliniek was een schelpenpad, een bruggetje, bomen. ‘Hoor je de specht,’ zei ze dan opgetogen. Ik wees op plantjes, waarvan ze altijd de namen wist.Het rondje werd steeds groter, hoewel ik…

  • Japan

    En toen was ik er alweer geweest. Alleen dat feit wil mijn hoofd (jetlag en al) niet helemaal bevatten. Japan, die betonblokken van nooit eindigend Tokyo, dat sierlijke Takayama, de aardbeving, de vissen (al die vissen, in parken, als voedsel), dat al die zaken tegelijkertijd met het hier en nu bestaan. Het zijn het soort…

  • Apen

    We gingen naar de nachtwandeling van Artis. Met Willemijn en mijn eigen twee aapjes, die harder kwetterden dan welk beest dan ook. We liepen een route met een app en Aran was de reisleider. Ik had vorig jaar met Milo en Maarten een soort speurtocht na sluit in Artis gedaan en het mooiste vonden we…

  • Rondje voor de hele zaak

    We hebben al jaren geen bel. Wel een klopper, maar daar kunnen de meeste kinderen niet bij. Die hangen dan ondersteboven aan de boot om vanaf de stuurhut toch bij die klopper te kunnen, wat grappig is; meestal staat de deur namelijk gewoon open. Nu is er dus een bel. Met zo’n klepel eraan van…

  • Mijlpalen

    Gisteren waren we op allerlei manieren fietsen kwijtgeraakt; die van Aran aan de fietsenmaker omdat zijn versnellingen het niet meer deden. Die van Milo bij atletiek omdat we van daar verder gingen in een auto om bij mijn vader pre-Paaseieren te zoeken en iets met nieuwe telefoons en wasballen. Die telefoons waren na een tijdje…

  • Gigagroen bloed

    Och och och wat bungelde ik gisteren. Met dertig kinderen die allemaal tegelijk bloederige suggesties schreeuwden voor het gruwelijke einde van de hoofdpersoon en een juf die het me met een vriendelijke glimlach helemaal zelf liet uitzoeken. Het was de tiende klas in drie dagen tijd en in mijn hoofd klonk een gestaag aanzwellend zoemen….

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.