IJsnachtjacht

Och jongens, de zenuwen, het afwachten, het boek dat er is, dat hier, ik geef het toe, sinds gisteren onuitgepakt in zijn pakketje ligt. Want; de uitgever vroeg om een uitpakfilmpje. Maar dat kán dus niet echt in je eentje. En nou ja, Lonneke kwam wel op bezoek, maar we hadden natuurlijk wel iets beters te doen dan filmpjes maken, over hardlopen praten bijvoorbeeld, waar zij een expert in is en waar ik net met een rooie kop dertig minuten door het Westerpark had gerend. We aten er een ijsje, in dat Westerpark, dat nu, sinds ik ben verhuisd, ons gedeelde park is dat tussen ons in ligt, niet meer aan de andere kant van de stad voor mij.
Maar mijn boek dus. Het IS er. Het ligt in de winkels, je kunt het kopen en ik ga straks hier in de straat bij de boekhandel binnenlopen om te zeggen dat het er is. Om te vragen of ze het hebben. Met al net zo’n rooie kop als toen ik gisteren in dat park rende. En we gaan het vieren, op 14 mei komt de boekpresentatie in boekhandel Van Pampus, wil je komen? LEUK! Stuur me een berichtje. Het wordt een fijn feestje vooral ook ter ere van de geweldige Marcel Dikstra, handelaar in boeken en grotten, die me mijn zijn boeken én grottenkennis zo enorm op weg (en onder de weg) heeft geholpen. Maar wat ik dus zeggen wilde: HET IS ER.

Kijk, dit is het bewijs. (Holt naar pakje, pakt het uit, keert beteuterd terug). Of nee, (lachje), da’s waar ook. Er is een HERDRUK van Slipjacht, een herdruk die tegelijk met IJsnacht uitkomt. Die herdruk zat in mijn pakje. Waar IJsnacht is? Geen idee. Maar het KOMT. Het IS ER. En het komt.

Vergelijkbare berichten

  • Dioraphte Literatour Prijs

    1 minuut voor ik op de radio mocht viel Milo van de trap van de stuurhut. Grote boink, hard gehuil, aan de telefoon ondertussen de uitzending waarin bekend gemaakt ging worden dat ik de Dioraphte Literatour Prijs heb gewonnen. Ik tilde Milo van de grond, legde een waterijsje in een doek tegen zijn rap groeiende bult,…

  • Let op

    Ik was naar Nemo met een heleboel tienjarigen oftewel met Arans klas. En dat viel enorm mee. Waar Milo’s klas nog uit een dertigkoppige groep pluizige eendjes bestaat, die, zodra je op ze probeert te letten, alle kanten op waggelt, zijn tienjarigen zelfstandige kinderen. Mocht je er per ongeluk eentje achterlaten in de bus, dan…

  • De uitslag

    Even leek het al niet meer relevant, dat geriatrische onderzoek van mijn vader. Want direct erna werd hij ziek en reageerde nergens meer op. Een stil delier, extreem veel hoesten. Maar gisteren belde hij me opeens op en klonk heel erg als zichzelf toen hij zei: ‘Hoe is het?’ Dat hij niet naar mijn antwoord…

  • Soms wil je een vampier worden

    Even voor de goede orde; mijn vorige bericht over gitaren en handpoppen in combinatie met kinderboekenschrijvers was niet tegen jullie hè, gitaargebruikende medekinderboekenschrijvers. Het was een persoonlijke overpeinzing over hoe ik me tot een school, tot een klas, tot kinderen wil verhouden. Ik heb niets tegen gitaren, sterker nog, was ik een handpop, dan wilde…

  • In Rotterdam

    Vandaag is mijn moeder drie jaar geleden overleden.  Rond 8 uur vanmorgen was dat. Zul je net zien dat ik dan in de file sta, app ik Joukje. Want het regent en ik moet naar Rotterdam over de natte A4. Het is mijn laatste scholendag van de Kinderboekenweek, die twee weken duurde. Vier klassen 6…

  • Floepie

    Mijn hoofd verandert door dat thuiswerken. Kwestie van multitasken, ik ben vast de enige niet. Na ernstig overleg gisteravond is besloten dat Floepie vanmorgen meegaat met mijn zevenjarige Milo naar Annabelle. Annabelle en Eldur zitten in zijn klas en met hen heeft Milo een thuisleergroepje. Ik heb beloofd eraan te denken, dat we het beest…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.