Hier komt KIP OP JE KOP
Woensdag ligt mijn boek in de boekhandel (je bent welkom op de boekpresentatie!). Woensdag kun je doen wat ik al deed; eraan voelen, erin bladeren, kippen tellen. Het kriebelt als veertjes, dit boek.
En ik wil dat jij het leest.
Dan vertel ik je daarna dat ik het schreef in een manische week, maar er twee jaar aan werkte. Dat het gaat over vriendschap in tijden van verdriet (en daar hebben we het dan hopelijk even over, hoe jij dat ziet). Dat het ook grappig is, denk ik. En spannend (al was het maar voor mij).
Dan zal ik je de plek aanwijzen waar het verhaal zich afspeelt. Deze mensen wonen ergens bedoel ik daarmee, ze bestaan echt, zouden echt kunnen bestaan, misschien wel om jouw hoek.
Misschien vertel ik dan ook dat er behalve kip ook eerst poes was. Sterker nog, die poes was er nog vóór de kip. Maar dat kan ik me al bijna niet meer voorstellen (bovendien zit een poes minder lekker op je hoofd en het allitereert voor geen meter: Poes op je pok). O ja, en dat de hoofdpersonen van plek zijn gewisseld. Dat allemaal. Terwijl ik je vertel over Kip op je kop zou het voor mij ook wat echter worden. En tegelijk ook een beter verhaal worden. Dan pas zou ik de woorden vinden die bij het boek horen. Die het boek de wereld in kunnen dragen. Maar dan moet jij het dus eerst lezen.
