Gridlock van lot

Gisteren waren Alex en ik naar een lief bedrijf in Emmeloord waar ik een opklapbed wilde kopen omdat mijn nieuwe kamer stiekem een gang is waar geen normaal bed in past. Maar een pracht van een opklapbed past daar dus wel. Dat kostte eerst wat moeite want de eigenaar in kwestie was zijn zoon aan het coachen op het voetbalveld en dus gingen we tussendoor naar een gitaar kijken in een gitaarzee-wereld in Hattemmerbroek – een plek waar Zeemeermeisje bijna woonde (maar uiteindelijk werd dat Dedemsvaart – twee plekken, weet ik nu, waar toevalligerwijs goeie gitaarzaken zitten – niet dat Zeemeermeisje daar ook maar iets mee te maken heeft).
Ondertussen las ik online dat Kip op je kop vier (!) sterren kreeg in het Belgische Nieuwsblad en we kochten lichtgroene grondverf voor de balken van Milo (en wat waren dat er veel, ontdekte ik vandaag).
In die gitaarzaak aarzelde Alex of hij die gitaar wel wilde en dus aten we eerst wat, want eten is weten en nét toen we hadden gebeld van Ja! Winkel! We willen ‘m! Reden we op de N50 in een vreselijk ongeluk, niet wij, maar de mensen voor ons. Het was net gebeurd, ik had het niet gezien want ik was zo enorm met mezelf, met verf, met verhuizen, met mijn lief bezig, en opeens stonden daar die twee auto’s zo heel ingedeukt te zijn bijna vlak voor ons met de mensen er nog in en de troep nog op de weg en we belden 112, en er kwamen hulpdiensten aan.
Het wandelt door mijn hoofd vandaag. Die veelsoortigheid. Mijn dode vader, een geweldige podcast die ik luisterde tijdens het schilderen van die balken over intergenerationeel trauma en daar doorheen dat noodlot van de mensen in die twee auto’s. Van mensen wier leven opeens een abrupt andere wending nam. Waar je dan, behalve om hulp bellen, zo heel niets aan kunt doen. Dat er tegelijk ook een bed is besteld, dat er lichtgroene verf op balken is gesmeerd en dat we leven en van elkaar houden. Alleen die gitaar; die is niet gekocht.