Foggie

We waren op vakantie in Schotland en we waren met zijn vieren, met Alex mijn lief en met mijn twee grote puberzonen. Samengesteld waren we en dat kwam door mij. Dat is als je op vakantie gaat spannend. Ik hou van allemaal, maar houden ze ook allemaal genoeg van elkaar? We gingen twee weken, langs familie, dwars door Schotland heen, via een vierdaagse wandeling in de Highlands, naar het noorden. Daar waar ik ooit in een klein vissersdorpje de boeketroman ‘Liefde in galop’ schreef.
Wat ik nu na afloop zou willen, is even in ieders hoofden kruipen. Niet alleen vandaag, maar over vier jaar, tien jaar. Wat herinneren zich mijn zonen, wat blijft er achter? Was dat het lopen in de Highlands, of Isle of May, eiland van meeuwen en papegaaiduikers? Of misschien die enge steekvliegen die, zo zochten we op, soms kilometers lang achter je aan vlogen? Of toch dat oude schoolgebouw in een gehucht dat Aberchider heette, maar liefkozend (en terecht) Foggie werd genoemd? Ik weet het wel, hoe dat in mijn eigen hoofd gaat. Ik ga me vooral mijn jongens herinneren, alledrie. En dat we met zijn vieren door de wereld liepen, blijmoedig op zoek naar een bos dat wel op de kaart stond, maar er in het echt niet was. En dat gaf, uiteindelijk, niks, want wat er wél was, was nog veel mooier.