Een Lied van

Soms vraag ik me af of ik op een dag weer avondmens word. Dat ik het licht zie worden. Niet omdat ik voor dag en dauw opstond, maar omdat ik nog wakker was. Omdat ik de nacht beschreef, letterlijk, omdat ik haar versierde met woorden, een lucht vol verhalen, bijna te zwaar om te dragen. Ik hoor de muziek al. Een lied, ik droomde ervan, met mijn makkers van vroeger, muzikanten, die deels nog in die nacht leven. Ik miste ze in mijn droom.
Maar ik lees mezelf; ik noem ze ‘makkers’, een woord van mijn moeder, uit een vorige eeuw. Het lukt me dus niet te verbergen dat het me niet alleen om de nacht gaat. De nacht was er altijd, maar zelf liep ik door de dag, en verouderde. Ik mis niet alleen de avond, ik wil terug in de tijd. Terug naar dagen zonder einde. Misschien dat ik dat lied gewoon maak, deze herfst, als iemand me wil helpen. Dan schrijven we het samen, dan componeren we met onze ogen dicht, vervuld van die iets te grote weemoed die in het donker altijd overal binnendringt, als rook, als dunne slierten, we zullen het voelen en verdragen.

Vergelijkbare berichten

  • Wij begrijpen elkaar

    Milo: Waarom? Ik: Omdat ik daar straks yoga ga doen. Milo: Waarom? Ik: Omdat ik het leuk vind om op mijn hoofd te staan. Milo: Waarom? (Edwin op de achtergrond: ja, dat vraag ik me ook af) Ik: Waarom klim jij graag op een glijbaan Milo? Milo: Dat is ja. Ik: Ja? Milo: Ja. Ik:…

  • Daar horen croissantjes bij

    Het schijnt dat staand computeren heel erg goed voor je is, want we zitten al zoveel, maar ik word er knorrig van. Anderzijds; schrijven vanuit de slaapkamer met zicht op de opkomende zon is niet verkeerd – hoewel dat knorrige deel van mij dan nog steeds niet begrijpt waarom het niet zittend kan. Het zit…

  • Spreeuwen in de mist

    Het geluid van klapschaatsen in een bocht, omdat het als ganzen klinkt. Een zwaan die opstijgt en daarbij een stuk over het water rent, met flapvoeten. Vanmorgen, twee angstige katten (ze snappen het kattenluik nog steeds niet) voor de deur en enorm lawaai op de achtergrond. Uur of zes, de wereld grijs. Meestal zijn het…

  • Tanden

    Ik droomde vannacht dat Arans tand eruit was. En dat die van mij er toen ook uit ging. Allebei een gat in onze mond. Zo precies weet ik dat gevoel van vroeger nog. Dat je tong de hele tijd naar dat scherpe randje ging. De hele tijd duwen en wiebelen. Dat ik een touwtje aan de deur…

  • Tempus fugit (fukkit)

    Alles is ‘einde van het schooljaar’ op dit moment. De school van Milo kan voor morgen geen verse leerkracht meer regelen dus Milo heeft zomaar vrij (maar de cito’s zijn achter de rug – en wat nou zelf nog veel werk en ik gun het haar ook; de school bedoel ik; als ik denk aan…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.