Een Lied van
Soms vraag ik me af of ik op een dag weer avondmens word. Dat ik het licht zie worden. Niet omdat ik voor dag en dauw opstond, maar omdat ik nog wakker was. Omdat ik de nacht beschreef, letterlijk, omdat ik haar versierde met woorden, een lucht vol verhalen, bijna te zwaar om te dragen. Ik hoor de muziek al. Een lied, ik droomde ervan, met mijn makkers van vroeger, muzikanten, die deels nog in die nacht leven. Ik miste ze in mijn droom.
Maar ik lees mezelf; ik noem ze ‘makkers’, een woord van mijn moeder, uit een vorige eeuw. Het lukt me dus niet te verbergen dat het me niet alleen om de nacht gaat. De nacht was er altijd, maar zelf liep ik door de dag, en verouderde. Ik mis niet alleen de avond, ik wil terug in de tijd. Terug naar dagen zonder einde. Misschien dat ik dat lied gewoon maak, deze herfst, als iemand me wil helpen. Dan schrijven we het samen, dan componeren we met onze ogen dicht, vervuld van die iets te grote weemoed die in het donker altijd overal binnendringt, als rook, als dunne slierten, we zullen het voelen en verdragen.