De mooie dingen van dit huis

Broccoli was ongerust toen we hier net woonden. Als ik weg was geweest leek het alsof ik een kind was vergeten, dan bleef ze tegen me aanplakken zonder dat ik haar mocht vastpakken. Steeds maar piepen en weer weglopen. Een getraumatiseerd kind. Eerst sliep ik hier op de grond omdat ik geen bed had. Nu slaap ik in de gang naar mijn dakterras, met een reusachtig opklapbed dat in de muur verdwijnt, anders kun je niet naar buiten. Met een prachtige foto erop trouwens, het handelsmerk van Patricia de Ruijter (check haar werk, is echt heel mooi).
Er zijn nog steeds momenten dat Broccoli huilt als ik thuiskom. Maar als dat bed uitgeklapt is, als het regent, zoals vandaag, en ik heb de deur naar buiten opengezet, dan huilt ze niet. Dan liggen we samen in een glam-tent. Maar dan zonder natte tentdoeken of water dat in je matras kruipt. Ik hou van dat tentgevoel. Mijn bed is thuiskomen en nog steeds een beetje op pad zijn. Het is wakker worden met uitzicht op een glimlachend poezenhoofd.

 

Vergelijkbare berichten

  • 01 Dus hier zit de zomer

    Gisteren belde ik mijn vader vanuit Griekenland. Via Miranda, van de afdeling, die naar hem toeliep en hem hielp om te videobellen. Ik zag hem liggen met dat witte kussen achter zijn hoofd, zijn witte haren, heel korrelig, zo’n heel andere wereld, zo heel klein en ik liet hem de wijde Griekse avond zien. Alle…

  • Heidi 1

    Lonneke en ik zijn in Genève omdat onze vriend Aurele daar gaat trouwen. Uurtje vliegen en je zit in de zon. Alles is geregeld; het hotel, de uitleg hoe we daar moeten komen, een verhelderende tour door de stad met een baardige componist (van het niet-hippe soort). Vandaag is de vrije dag, morgen gaat het…

  • Supermanlollie

    Vanmorgen heb ik het wereldrecord traktaties maken verbroken. Coronaproof ook nog. Milo is in de vakantie jarig geweest en ik had het bedacht van tevoren, dat dinsdag een goeie dag zou zijn. Dan is er de leuke juf (de andere is ook leuk, maar vaker boos), dan hebben ze die eerste rommelig nadevakantie-maandag al gehad….

  • 38 toefjes

    Opeens ben ik me heel bewust van geen pijn in mijn rug. Van mijn snelle vingers die dit opschrijven. Van een hoofd dat niet zwaar is, sterker nog, dat uitstekend functioneert. Misschien ben ik wel goed in tijden van veel tegelijk. Mijn vader sinds gisteren in die revalidatiekliniek, en (gelukkig) een rij vrienden die bij…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.