De mooie dingen van dit huis
Broccoli was ongerust toen we hier net woonden. Als ik weg was geweest leek het alsof ik een kind was vergeten, dan bleef ze tegen me aanplakken zonder dat ik haar mocht vastpakken. Steeds maar piepen en weer weglopen. Een getraumatiseerd kind. Eerst sliep ik hier op de grond omdat ik geen bed had. Nu slaap ik in de gang naar mijn dakterras, met een reusachtig opklapbed dat in de muur verdwijnt, anders kun je niet naar buiten. Met een prachtige foto erop trouwens, het handelsmerk van Patricia de Ruijter (check haar werk, is echt heel mooi).
Er zijn nog steeds momenten dat Broccoli huilt als ik thuiskom. Maar als dat bed uitgeklapt is, als het regent, zoals vandaag, en ik heb de deur naar buiten opengezet, dan huilt ze niet. Dan liggen we samen in een glam-tent. Maar dan zonder natte tentdoeken of water dat in je matras kruipt. Ik hou van dat tentgevoel. Mijn bed is thuiskomen en nog steeds een beetje op pad zijn. Het is wakker worden met uitzicht op een glimlachend poezenhoofd.
