Opdracht 10 Benard

Jouw hoofdpersoon bevindt zich in een benarde situatie. Opgesloten in een kist, ingesloten in een dierentuin, getuige van een overval (en door de boeven ontdekt).
Kies voor derde persoon enkelvoud, tegenwoordige tijd.
‘Show don’t tell’: uitsluitend actie, geen bespiegelingen, er moet gehandeld worden, en wel nu.
Tien minuten freewriting (zet een wekker).

 

Het gaat goed met de inzendingen! Blijf insturen.

(Bijna) elke dag geef ik een schrijfopdracht. Elke opdracht duurt ongeveer een half uur. Heb je een vraag of wil je gratis feedback, mail me

Geheugenpaleis

Eigenlijk is dit een geheugenoefening.
Maar als verhaallijn werkt het ook goed.
Dit is wat je doet: denk aan een route die je vroeger vaak liep/fietste/reed. De route naar school, de route naar je werk, naar de boksclub. Kies tien ijkpunten: het muurtje aan het einde van het tuinpad, de brug bij de eendenvijver, het huis met de zielige kinderen, de bushalte.
Ik noem er maar een paar.
Tien ijkpunten, dat is je route.
Verzin nu een personage (iemand die bijvoorbeeld verdacht veel op jou lijkt), dat die route volgt. Bij elk ijkpunt gebeurt er iets. Dat beschrijf je in de tekst niet nadrukkelijk, dat is gewoon zo.
Je mag van tevoren een outline maken, met de tien ijkpunten en daarachter de gebeurtenissen. Mag natuurlijk moord en doodslag zijn, maar hoeft niet. Het kan iets zijn als: Op het muurtje aan het einde van het tuinpad zat de buurkat tegen, een venijnig beest dat Minoes heette.
Loop de route, schrijf het verhaal.
Succes!

Opdracht 8 Kunstliefde

Je hoofdpersoon heeft een intense liefde voor een bepaald schilderij, kunstwerk of historisch object.
Ga dus, in de rol van je eigen hoofdpersoon, online zoeken naar een ‘liefdesobject’. Hier bijvoorbeeld.
Heb je een object gekozen? Zet het op je bureaublad. Voel de liefde. Doe research, maak aantekeningen. Eigen je de kennis toe.
Is er geen informatie? Verzin dan iets. Een overtuigend verhaal dat hoort bij het kunstobject van jouw keuze.
Bedenk ook wat voor een soort liefde jouw hoofdpersoon koestert. Is hij lyrisch, ingetogen, een kenner?

Zet je wekker op tien minuten. Schrijf een monoloog waarin je hoofdpersoon zijn liefde betuigt. Een begin of einde is niet nodig.

Op zijn kop, opdracht 7

De ‘bewegingschallenge’ van de digitale gymles van Aran en Milo is ‘handstand’. We hebben net geoefend (ik ben er het beste in).
Het moeilijkste bij handstand is wennen aan de wereld op zijn kop. Weet je eenmaal dat je handen eigenlijk je voeten zijn, dan wordt het al een stuk makkelijker.
Met een hink stap sprongetje geldt dat voor een personage ook. Het ‘op zijn kop’ zetten van een personage kan je veel leren over jezelf, en over de geldende stereotypes van oud/jong/man/vrouw.

Een voorbeeld: ik heb een oude man bedacht. Zijn neus druipt een beetje, zijn ogen zijn waterig, hij neemt kleine stapjes en haalt om de zoveel tijd luid zijn neus op. Op zijn kraag zitten vlekken, hij heeft bijna geen haar. Zijn naam is Robin.

Op zijn kop: Nu is de oude man een wat oudere baby. Robins neus druipt een beetje, zijn ogen zijn waterig, hij neemt kleine stapjes en haalt om de zoveel tijd luid zijn neus op. Op zijn kraag zitten vlekken, hij heeft bijna geen haar.

Nog een keer op zijn kop: Robin is een knappe vrouw. Haar neus druipt een beetje, haar ogen zijn waterig, ze neemt kleine stapjes en haalt om de zoveel tijd luid haar neus op. Op haar kraag zitten vlekken, ze heeft bijna geen haar.

(er zijn nog veel meer variaties mogelijk)

Wat is er gebeurd?
In de eerste twee gevallen niet veel; we geloven zowel van oude mannen als van baby’s dat ze luidruchtig, verkouden en een beetje vies kunnen zijn. Maar wordt Robin een vrouw, dan ís er iets met haar. Is ze ziek? Dronken? Iets anders? Dat mag de schrijver zeggen.

Dit is de opdracht:
Neem een personage dat je eerder gebruikte. In een boek, in een verhaal. Heb je geen personage, neem dan iemand die je kent. Liefst geen familielid of vriend, maar een vage bekende. Die man met octopusarmen, van de slagerij. Je oude leraar Nederlands met die walrussnor, die dame met die enorme oorbellen, die je elke dag in de bus tegenkwam, toen je nog elke dag met de bus ging.

Zet dit personage op zijn kop.

Stap 1. Maak een checklist, gewoon wat korte zinnetjes:
Heeft lang haar.
Heeft een grote mond met veel te witte tanden.
Draagt altijd handschoenen.

Stap 2. Schrijf (met behulp van je checklist) een verhaaltje
Zet je wekker op tien minuten, mik op ongeveer 550 woorden. Daarna nog een herschrijfronde.

Zoiets bijvoorbeeld:
Robin verliet haar huis zoals altijd iets te laat. Ze holde met kleine stapjes op haar hoge hakken naar de bushalte. Ze nieste onderweg, nog steeds verkouden. Ze zou toch niet… Ze keek om zich heen of niemand keek en snoof wat neusspray. Haar snotneus verdween meteen.
Weer wat snelle kleine stapjes en een scherpe stop op de hoek. Daar was de bushalte. Hij stond er al. Robin sloeg de hoek om en liep zo bedaard en vrouwelijk mogelijk naar de halte. Dat was lastig, want ze wilde de bus niet missen en tegelijk voldoen aan het innerlijke beeld dat ze van een dame had. Alles om indruk te maken op die man. Die man die er altijd stond, neus in zijn telefoon. In de hoop dat hij dit keer, dít keer dan toch, zou opkijken.

(Je mag ook nog dit beginnetje gebruiken en dan dus Robin op haar kop zetten (en die man ook)

Het gaat goed met de inzendingen! Stuur maar op.

(Bijna) elke dag geef ik een schrijfopdracht. Elke opdracht duurt ongeveer een half uur. Heb je een vraag of wil je gratis feedback, mail me

6. Zondagskiem

Het liefst ontstaan mijn verhalen op reis. Maar dat kan niet altijd.
Een goeie tweede is de nacht. Er is in mijn hoofd maar een klein stapje nodig om van piekeren naar maken te gaan. Dat heb ik geoefend. Kwestie van vaak wakker liggen en veel piekeren – en dan steeds, middenin het gepieker, tegen jezelf zeggen: nu een verhaal.
Ik zeg niet dat dit voor iedereen zo moet werken. Maar voor mij werkte het. Zoals die geweldige actrice Sacha Bulthuis een steentje in haar schoen deed als een rol haar te makkelijk af ging. Een zelf ontdekte werkwijze. Een dun lijntje op een kaart vol dikke strepen.
Het lukt niet altijd, het gaat niet vanzelf. Maar net als bij koorddansen (ik zag gisteren een man met een lange lijn tussen twee bomen in de harde wind), word je er haast onmerkbaar beter in.

De opdracht van vandaag: zoek de kiem van een verhaal. Het mag een zin zijn. Een gedachte. Dan ben je er al. Koester die kiem. De zon schijnt, het is lente. Er is genoeg om je zorgen over te maken. Er is genoeg om te koesteren. Het verhaal van mij zou het verhaal van die koorddanser op dat hele lange koord in de wind kunnen zijn.
‘Ik snap nu waarom het dansen heet,’ zei Milo.

 

(Bijna) elke dag geef ik een schrijfopdracht. Heb je een vraag of wil je gratis feedback, mail me

De tien minuten zaterdagochtend-in-plaats-van-yoga-schrijf-flow

Ga zitten, hoeft niet in kleermakerszit, mag gewoon op een stoel. Doe je ogen dicht. Haal drie keer diep adem, blaas iets langer uit dan dat je inademt.
Doe het nog eens.
Blijf ademen (gewoon zoals je leuk vindt).
Luister.
Is het stil? Is het lawaaiig? Neem die waarneming als eerste zin. Mag vanuit een personage, mag vanuit jezelf en iets met het kielhalen van huisgenoten.
Heel liefdevol mag natuurlijk ook.

Schrijf (minstens) tien minuten, haal je pen niet van het papier, je vingers niet van je toetsenbord. Als je het niet meer weet schrijf je door door door. Totdat er iets nieuws komt. Alles mag.
Namaste.

(Bijna) elke dag geef ik een schrijfopdracht. Heb je een vraag of wil je gratis feedback, mail me

Opdracht 4 Waar het wc-papier is (en wat het denkt)

Antropomorfisme: het toekennen van leven aan levenloze dingen. Een andere variant: anima: het toekennen van een ziel aan een steen, bijvoorbeeld.
Deze schrijfopdracht gaat erover.
‘Kijk mama, die auto moet nog een beetje groeien.’
‘Mijn pen mag me niet.’
‘Die sok heeft zich expres verstopt.’
‘Ik hoop dat mijn kussen straks een liedje voor me zingt.’

Kijk om je heen naar de spullen die zich de afgelopen dagen om je heen hebben verzameld. Zit er iets bij waar je je over verbaast? Bij mijn bureau ligt bijvoorbeeld een ei. Geen idee waarom. Ik vraag me ook af waar die wereldbol vandaan gekomen is.
Wat willen ze van me?

Schrijf een brief aan jezelf namens een object in jouw omgeving.
Het mag een bekentenis, een observatie, een liefdesverklaring of iets anders zijn.
Schrijf dan – het is niet meer dan beleefd – een brief terug.

Deze oefening neemt tien tot twintig minuten in beslag, meer mag ook.

Kijk de rest van de dag, af en toe, argwanend om je heen. Wat te denken van dat schroefje daar, half in het hout, bij wijze van vermomming natuurlijk, nee ik begluur je niet, ik ben druk bezig mezelf in het hout te draaien. Hoe zou dat voelen, trouwens, je kop zo het hout in.
Die lepel op je aanrecht, is dat water, of toch een traan?
Mocht je naar buiten gaan; zie je hoe sommige takken expres de andere kant op groeien?

Zoals altijd; heb je vragen of wil je feedback; stuur me een bericht.

Ik dacht opeens: stel dat die pakken wc-papier helemaal niet allemaal gehamsterd zijn. De ene helft wel, maar de andere helft wilde niet. Die is er ’s nachts vandoor gegaan, heeft zich verstopt en zint op wraak.

(Bijna) elke dag geef ik een schrijfopdracht. Heb je een vraag of wil je gratis feedback, mail me

 

Derde schrijfopdracht

Opdracht 3 De buurman
Denk aan de plek waar je opgroeide. Is er een buurman die je je herinnert? Je liep dagelijks langs zijn huis met enge hoge prikkelheg, hij gluurde naar je vanachter de lamellen. Je kwam hem tegen in de supermarkt, hij gaf je plakkerige snoepjes. Maar hij veegde ook poep in je knikkerputje. En dat had je niet meteen in de gaten. Een beetje eng groot mens dus, waar je konijn ooit naartoe ontsnapte waardoor je het beestje eigenlijk niet meer terug durfde te vragen? (Had je uitsluitend leuke buren? Neem dan iemand die je een beetje eng vindt, en verander die in een imaginaire buurman)
Nu ben jij deze buurman. En hij is je nooit vergeten.
Er zijn twee mogelijkheden:

  1. De buurman denkt aan wat er zou gebeuren als hij je tegenkwam. In dat geval kies je voor het nostalgisch vertellen. Je kunt kleurrijk uitweiden over de plekken uit je jeugd en één dramatische gebeurtenis toevoegen, misschien wel een geheim.
    Mag in de eerste of derde persoon enkelvoud, verleden tijd.
  2. De buurman komt je ook daadwerkelijk tegen, bij een leeggeroofd schap in de supermarkt bijvoorbeeld.
    In dat geval kies je voor ‘show don’t tell: geen innerlijke overpeinzingen dus, maar actie. Derde persoon enkelvoud, tegenwoordige tijd.

Neem een half uur voor het schrijven van deze scene
Mik op een eindresultaat van ongeveer 850 woorden
Dit is een mogelijke manier om het aan te pakken (maar je mag ook iets anders doen)

  1. Schrijf tien minuten ‘vrij’. Zet je wekker, ga net als gisteren zonder stoppen door, en denk daarbij aan de buurman en zijn leven
  2. Lees terug wat je schreef en kies wat je bevalt, is het zijn ‘stem’, zijn hond, zijn manische neiging om de heg perfect recht te knippen?
  3. Herschrijf
  4. Lees nog eens
  5. Herschrijf

Oké, misschien duurt dat iets langer dan een half uur. Misschien ook niet. Wil je feedback? Stuur me een bericht en ik reageer zo snel mogelijk. Kun je daarna nog eens herschrijven.
Succes!
(de vos werd getekend door Aran)

(Bijna) elke dag geef ik een schrijfopdracht. Heb je een vraag of wil je gratis feedback, mail me

02 Schrijfopdracht voor de inhuizigen

Don’t aim at success. The more you aim at it and make it a target, the more you are going to miss it.
Viktor Frankl

Schrijf iets.
Pak de wekker, zet hem op tien minuten. Denk maximaal 1 minuut na over een lekker kwaaie, wellicht ook volkomen onterechte, beginzin.
Bijvoorbeeld: Dat kind had alle oliebollen opgevroten, met haar bolle wangen en schattige vlechtjes.
Het hoeft niet jouw ‘stem’ te zijn waarmee je schrijft. Je mag ook de stem van de buurvrouw nemen, je neef, meneer Rutte, maakt niet uit.

Schrijf tien minuten, tot de wekker gaat.
Haal je pen niet van het papier, als je het niet meer weet schrijf je gewoon een heleboel keer ‘ik weet het niet’.
Schrijf ook niet ‘mooi’; het gaat om het losgooien van het hoofd. Wees maar boos, onredelijk, moordzuchtig. Of niet, volg je pen.
Je hoeft wat je schrijft niet op te sturen; beschouw dit als je privé warming-up toepasbaar op ieder leeg moment van de dag. Je kunt er zelfs een vers schriftje voor aanbreken.

(Bijna) elke dag geef ik een schrijfopdracht. Heb je een vraag of wil je gratis feedback, mail me

01 Schrijfopdracht voor de inhuizigen

Zin om te schrijven? Doe de Corona-Madeliefjes(daisy-chain)schrijfopdracht:

Kies of verzin zeven personages. Geef ze een naam.
Ze hebben allemaal te maken met dezelfde pandemie.
Kies uit die zeven personages twee personages en laat ze ruzie maken, schrijf er vijf minuten over, kies één perspectief, niet teveel over nadenken, gewoon laten gebeuren.

Ga nu door met het tweede personage uit de ruzie, wier perspectief je nog niet hebt beschreven. Hoe voelt ze zich, waar denkt ze aan? Ze kan het derde personage tegenkomen, ze kan hem ook noemen, tegen het einde van haar overpeinzingen.
(vijf minuten)

Het derde personage staat voor een belangrijke keuze, die hij binnen nu en vijf minuten moet nemen. ‘Show don’t tell’: het personage handelt, denkt niet teveel na, en de confrontatie met het vierde personage is puur toevallig. Een voorbijganger op straat, in de lift, in een winkel. Ze houden uiteraard anderhalve meter afstand (of niet).
(vijf minuten)

Personage vier, een ouder iemand, maar dapper, onbezorgd, met een opkomende verkoudheid. Op een missie. Er moet iets gekocht of geregeld worden, bij personage nummer vijf.
(vijf minuten)

Nummer vijf woont samen met nummer zes. Ze verzwijgen iets voor elkaar, denkt personage vijf.
(vijf minuten)

De confrontatie tussen nummer zes en zeven mag je zelf verzinnen. Heb je een goed idee? Vul m aan in de comments.
(vijf minuten)

Wil je feedback?
Stuur me een bericht en vervolgens (een deel van) de tekst (niet langer dan 500 woorden)

Schrijf ze!

Met dank aan het geweldige schrijfoefeningenboek The Five Minute Writer van Margret Geraghty

(Bijna) elke dag geef ik een schrijfopdracht. Heb je een vraag of wil je gratis feedback, mail me