Balletje

Denk flipperkast en ik dan dat balletje. Want nu toe zijn ze allemaal goed, de recensies, maar ik wil niet steeds alles posten, ik ga ze bij mijn boek hangen, op die boekenpagina op deze website, die ik ook nog af moet maken. In mij raast namelijk dat balletje dat steeds alle punten checkt; heb ik wel… keek ik wel… deed ik wel… maar ook: waarom is mijn website nog niet af, even een filmpje kijken, even iets leren, even me verdiepen in – o, ik wil alweer iets anders, grip. Ik wil grip. Als ik zenuwachtig ben over een verhaal dat net de wereld in is, ga ik leren, ga ik aan iets nieuws schrijven. Aan IJsnacht dus, een nieuwe YA-novelle voor Kluitman. Er is al een beest van een coverontwerp (met een beest ook, ja) ik weet niet of ik dat plaatje al mag laten zien, maar ik spreek Mariska straks, dus dan weet ik dat wel. Dan heb ik het antwoord, en misschien heel even tijd om het jullie te laten zien.

Vergelijkbare berichten

  • De begrafenis van Hannemieke

    Het was klein en traditioneel, met de kist door de dorpsstraat en luidende klokken en alle winkels gingen dicht. Wij liepen achter de kist aan, mensen stonden langs de weg. Ze stonden stil en keken, respectvol. Een mevrouw die op een rollator zat stond op toen de kist voorbij kwam. Een man op een straathoek,…

  • Blauw

    En dan is er tussen de volgekalkte agendadagen door opeens even niks. Ik zit licht verbijsterd naar mijn scherm te kijken. Teksten ingeleverd, zelfs facturen geschreven. Er is even Niks. Of ja, dat ene verhaal, dat al tijden zit te mieren, en waar ik NU (eerst even een kopje koffie) wat zeg ik NU (koekje…

  • Het nieuwe nastreven

    Gisteren was ik bij mijn vader omdat hij een nieuwe koelkast kreeg. Natuurlijk kwamen ze later dan ze zeiden, dus we hadden tijd om in de woest verwilderde tuin een haring te eten, en de wat zachte paprika ook maar meteen, want misschien moest die nieuwe wel 24 uur zonder stroom vanwege het veilig terugklotsen…

  • Kom maar op, loodjes

    Veel zeep en koud water, had Marike gezegd, dus ik ging met Alex naar mijn vader om diens trouwring van zijn vinger te trekken. Het viel niet mee, de ring was vergroeid met zijn vinger, zoals je bij oude bomen wel ziet; dat er een beetje boom omheen groeit. Maar het lukte. Daarna moesten we…

  • Roversclip – het begin

    Paradox: het is makkelijker om trots te zijn op dingen die je niet voor je werk doet. Zoals het bedenken van de Roversvideoclip. Die gaan we morgen opnemen, met alle rovers uit de buurt (dus mocht je nog een rover hebben en in de buurt zijn). Maar het helpt natuurlijk ook om trots te zijn…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.