Arm
Ik wilde deze recensie van Anna ten Bruggencate steeds al plaatsen omdat ik hem mooi vind. En sowieso, ik wilde steeds al schrijven hoe blij ik ben met alle liefde voor Kip op je kop. Omdat ik het gevoel heb dat het boek zichzelf voortstuwt en dat het geen onderscheid maakt tussen jonge en oude lezers. (Het zit ook in de boekenbingo, woehoe) Dat het raakt wie zich laat raken – op een (hoop ik, lees ik) goeie manier. Het is verkocht aan Duitsland, er is een verse druk, het staat in eindejaarslijstjes. Sommige mensen zijn een beetje bang voor het verhaal, omdat het recht naar de dood kijkt. Maar nou ja. Daar gaat het dan ook over. Nu mijn eigen vader dood is voel ik de wens weer die ik had toen ik de Kip schreef: dat er mensen om je heen zijn die je koesteren als het buiten guur is. Het besef – zelfs al leren we dat er allerlei andere zaken belangrijker zijn – dat dát is wat ertoe doet. Er is veel oplossingsloosheid in het leven, daar verzinnen we vanalles voor. Maar één van de betere routes vind ik iemand die een arm om je heen slaat, op welke manier dan ook.
