Jowi Schmitz

Vrijwillig naakt 01

Thu, 09 Sep 2010 09:59:00 +0200

Je vraagt bedeesd: 'Wat denk je, lijkt mijn kont dik in dit slipje?'
Je draait een rondje in je ondergoed voor een man of tien, waarvan je de helft niet kent.
Maar stiekem weet je dat je er hard voor hebt gewerkt. Voor die kont. Of in dit geval: aan het boek.

Er is altijd zo'n eerste openbaar moment.
Dat is nu.
Mensen die ik niet ken zijn het manuscript aan het lezen en dat levert trots en gene en nieuwsgierigheid op.
Nu kan er nog iets uit, of in, of anders.
En ik ben bereid te luisteren, maar tegelijk mag het alleen zoals ik het wil.
Zoals je in een huis best een gordijntje mag vervangen maar de voordeur gewoon de voordeur moet blijven.

Fijn om thuis te zijn

Wed, 08 Sep 2010 08:30:00 +0200

Jahier

Mon, 06 Sep 2010 16:46:00 +0200

Zo'n jetlag toch. Die hangt als een staart aan je kont. En daar hou je geen rekening mee, met zo'n staart, dus wordt er van alles omgezwieberd.
Steeds denk ik tussen het opruimen van kopjes, speelgoed en post door: maar wat was ik ook alweer aan het doen. En dan denk ik, bij wijze van logisch antwoord: Oh ja. Ik was er weer.

En terug

Sun, 05 Sep 2010 13:32:00 +0200

Je schrijft eens n stukje. Je probeert de tijd bij te houden. En dan opeens is het weer voorbij, mijn reis naar New York.
Vandaag begint het 'En terug.'
Spullen in de koffer inchecken en aftellen.
Gisteren van beneden naar boven door Manhattan gelopen.
Sarah en ik dronken bier bij het water.
Zagen een brand.
Lachten om alle verbeten gezichten van fietsers die tegen de wind in worstelden.
Wij hadden hem in de rug, de wind.
Ik probeerde uit te leggen waarom ik hier zoveel schrijf.
Hoe verhalen zich naar de oppervlakte worstelen. De metro, Starbucks.
'Dit is voor het eerst dat ik ook heel graag weer naar huis wil.'
Sarah knikte. Mijn zoon, dat begreep ze wel.
Ben benieuwd of het goed is, wat ik geschreven heb. Het is in ieder geval veel.
Misschien dat verlangen het schrijven voortjaagt. Zoals de wind ons, over het eiland.

Wonen in verwachting

Sat, 04 Sep 2010 13:29:00 +0200

We zijn in de vierentwintig uurs Applestore want Gregory gaat een Macbook kopen. We mogen in een speciale sectie, waar de verkoper Greg door het oerwoud van software leidt.
De verkoper vindt dat Gregory van alles moet, maar als Gregory iets anders wil, dan begrijpt hij dat ook enorm. Service gutst uit zijn ogen.
Recht tegenover me staat een lange kronkelrij voor de Iphone 4.
Achter me een wand vol software, zo lang als onze boot.
Overal tafels met kwijlende Appleadepten.

Na een uur staat Greg stuiterend van opwinding weer buiten.
Hij heeft ze al zijn geld gegeven en er zelfs zijn oude laptop bij ingeleverd.
Over 24 uur is zijn nieuwe kindje klaar.
In zijn hand een tasje met alleen een afstandsbediening en een verlengplug.

Meemopperen

Fri, 03 Sep 2010 12:22:00 +0200

Gisteren begon een man achterin de bus te roepen.
'Yo! Driver! Can we have some A C over here!'
Toen de driver niet reageerde riep hij het nog een paar keer. Steeds bozer.
Eindelijk sloeg de airco aan en iedereen mopperde mee over het achterwege laten van zo'n essentieel instrument.
Dat doen ze hier graag: meemopperen.
Net als meeglimlachen trouwens.
Je bent hier als vanzelf onderdeel van een taai beestje met een heleboel hoofden, armen en vrij lange tenen: New York.

Kopen en overleven

Thu, 02 Sep 2010 13:03:00 +0200

Harlem.
Veel kinderen op straat nog tot laat in de avond omdat het zo heet is.
Als aapjes rennen ze tussen de verkopers van eten door, die met koelboxen op straathoeken staan.
Schoenen en eten, dat hebben ze hier.
Eerder liep ik langs B.Jay, een enorm pand vol Nike's, Puma's en Adidas.
De ramen waren blauw, de muziek stond hard, de airconditioning loeide.
Iemand had me gevraagd 'mooie Nike's' voor haar mee te nemen.
Ik bleef dus staan en keek.
Wel vijf lange zwarte mannen, type basketballer, keken terug.
Ik durfde niet naar binnen.

Elandenjacht

Wed, 01 Sep 2010 12:53:00 +0200

In de Tavern stond een spel met een groen en een rood geweer.
Je kon met die geweren de schokkerige elanden op het scherm doodschieten.
Twee dikgebilde New Yorkers speelden.
Ze hadden het vaker gedaan, dat kon je zien.
Ze juichten niet als ze iets raakten, ze legden gewoon opnieuw aan.
Toen het spel was afgelopen mochten ze hun naam in de highscore lijst schrijven.
Ook met die geweren.
BIT69
Toen schoven ze terug aan de bar.
Samen elanden schieten in New York.
Lekker.

Macht

Tue, 31 Aug 2010 11:26:00 +0200

Word wakker om vijf. Wil eerst blijven liggen maar mijn hoofd begint allerhande antwoorden op raadsels van gisteren te produceren.
Hoor een vette Amerikaanse truck optrekken bij het stoplicht.
Zowel bij de Myrtle Express Deli als Benhabi's Deli aan de overkant branden de lichten.
Gisteren heb ik de eigenaar van Benhabi buiten zien zitten.
Een gedrongen man met een snor die bewegingloos naar het verkeer staarde.
Slapen kan later.
In New York heb ik de macht over tijd.

De eerste dag

Mon, 30 Aug 2010 12:55:00 +0200

Brooklyn 30 augustus 2010 Sasha's appartement

Wakker om zes uur. Uit bed gesprongen. Toch nog even bezig met alles vinden en aansluiten.
Maar nu zit ik dan aan de keukentafel van een joekel van een etage en ik heb zelfs koffie gevonden.
Wat wil een New Yorks meisje nog meer.