Het duurt even voor het doordringt
Ik kwam Walter tegen terwijl ik hijgend met kinderwagen en honderd tassen over straat holde op weg naar het station.
Ik ging namelijk twee dagen naar Oostende met Huda én Aran.
Super spannend (dat riep ik ook steeds tegen mijn lief in mijn mobieltje 'had ik al gezegd dat ik het zo spannend vind?' met licht hysterische ondertoon) want had ik wel alles bij me? En was het nou wél (je kan er zo lekker veel tassen aan hangen) of níet handig (het neemt zoveel ruimte in en hoe vouw je hem op en halen we dan de aansluiting wel..) om een kinderwagen mee te nemen. En zou mini zich wel gedragen in de trein in Oostende in het algemeen. Hij heeft namelijk onlangs de Gibbon uitgevonden en als je wilt weten hoe die klinkt moet je naar Artis en dan met zo'n ouderwetse hoorn die het geluid versterkt in je oor bij de aapjes gaan luisteren.
Walter stond me grijnzend en met die lieve blik van hem aan te kijken (je moet hem echt eens ontmoeten ik ken niemand die zo enthousiast en lief tegelijk kan kijken als Walter).
En ik zei met licht hysterische ondertoon: 'Ik voel me echt heel erg moeder zo.'
En hij zei: 'Weet je Jowi, ik zal het je maar zeggen, dat bén je ook.'
29 September 09 om 08:37 :: Reageer (veertien)
Anarchistische tepels
Kolven. Wat is dat erg.
Vooral op kantoor, omgeven door elf journalisten die heel professioneel doen alsof ze het amechtig hijgen van het kolfapparaat niet horen.
Zit ik daar: twee plastic schelpen op mijn borsten -en geloof me, schelpen is een veel te poëtisch woord voor de plastic ondingen die bovendien alleen met minutieus frunniken goed passen, zodat je gelijk een vent met slechte gewoontes eerst tijdenlang aan je tepels zit te rukken voordat je je met een gerust hart aan het zuigen kan overgeven.
Natuurlijk draag ik er, voor zover dat gaat, decente bedekking overheen, en alleen als je goed zou kijken zou je tot tubes uitgerekte tepels een beetje heen en weer zien stoten alsof ze om en om pogingen doen zich te distantiëren van de rest van mijn lijf dat er sowieso nogal verhit en gegeneerd bij zit, dus geef ze eens ongelijk.
'Ik, linkertepel, verklaar mezelf vrijijijijij!' Plop' 'Nee ik! Rechtertepel, maak me los van de moederborsttttttttt'. Plop. 'Ik linkertepel ga er vandoor en wel nuuuuu'. Plop 'Ik rechtertepel, heb werkelijk nóóit van het moederlichaam gehoudennnnn.' Plop. 'Ik linkertepel, ik herhaal mezelffffffff'. Plop.
Ze zeggen dat moederschap je een geheel nieuwe kijk op de wereld en je eigen lijf geeft.
Ze hebben volkomen gelijk.
22 September 09 om 17:08 :: Reageer (acht)
Fuutime roeien
Ze dachten laatst dat ik was weggestuurd door de krant. Keken wat medelijdend. Opeens was de vrije Jowi een beetje een zielige Jowi, slachtoffer van bezuinigingen, of erger misschien, persoonlijke maatregelen.
Terwijl ik het toch helder had uitgelegd dacht ik, principes enzo, geen recensies als je niet meer genoeg van je onderwerp houdt.
Maar mensen vullen in, mensen denken wat ze willen denken.
En opeens herinnerde ik me weer dat als je tegen de stroom in roeit, het roeien het probleem niet is. Je moet wat kracht zetten, wat harder aan de riemen rukken, dan gaat het best.
Wat het lástig maakt, zijn al die mensen die de andere kant opgaan.
19 September 09 om 09:48 :: Reageer (vier)
Aardbei
Op 15 september at Aran zijn eerste aardbei. Zijn ogen werden groot en hij stak zijn tong zo ver mogelijk uit.
En toen at hij er nog een.
En nee, daar zijn geen foto's van, want we waren heel erg naar hem aan het kijken.
Ik denk dat ik hem vandaag een winterpeen geef, slaan we het prakjes stadium gewoon over.
16 September 09 om 07:56 :: Reageer (twee)
Lichtig
Wanneer mijn zomerstop over is, vroeg Trui me gisteren.
Zo halverwege september is dat geen vreemde vraag.
Maar zie, een streepje zon. Ik trek een vest uit.
Hoor, er lacht een baby.
Verdrie, tis de mijne.
Het zomert hier nog steeds een beetje.
11 September 09 om 10:31 :: Reageer (vier)
