Hij is de mooiste en de knapste
Dat denken wij althans.
Maar nu is er dan zijn eerste officiële pasfoto (niet lachen Aran! Nee, ook niet de hele tijd je tong uitsteken).
Voor zijn eerste eigen paspoort (over de debiliteit van die procedure heeft Femke al een fantastisch verhaal geschreven)
En dan moet je wel héél verliefd zijn om die onderkin te negeren. ('welke onderkin', zegt mijn lief)
18 Juli 09 om 22:47 :: Reageer (veertien)
Mijn ondergang
De wijk waar ik woon wordt beheerst door straatbendes. Kleine bendes zijn het, soms bestaande uit maar één persoon.
Hun blikken zijn er niet minder fel om, hun territorium is niet minder duidelijk.
Het zijn vrouwen.
Vrouwen met boodschappentassen, met kinderwagens, met vriendinnen. Ze zwalken als je er voorbij probeert te komen. Ze rijden op je in met hun all terrain rubberen reuzewielen, de baby kraaiend in de ligbak.
Ze nemen je op met minzame blikken gezeten op gemeentelijk bankjes, ze laten je struikelen en flemen: 'wat zónde van die huisvrouwonverantwoorde troep die je had gekocht.'
Mannen zijn er nauwelijks meer. Slechts een enkele overlevende, een halfblinde huisschilder, een dappere gepensioneerde met een looprek, schichtig schuifelen ze voorbij in de schaduwen.
De rest is levend gevild uit wraak voor eeuwen van onrecht en ook ik loop risico, want ze ruiken het, hoe doodsbenauwd ik ben.
Eerlijk gezegd was ik ze vergeten, de afgelopen jaren. In Amsterdam loop ik niet, ik fiets en wie wielen heeft bevindt zich in een vluchtige mannenwereld.
Dat zullen de mannen beamen.
Zelfs naar de buurtsuup op de hoek greep ik mijn koffiemolen, dan konden de tassen bij terugkeer zo lekker aan het stuur.
Nu zal het niet lang meer duren of ze hebben me te pakken, misschien is dit wel mijn laatste levensteken. Steeds vaker ben ik omsingeld door vrouwenogen, vrouwenarmen, vrouwenlijven.
Ze buigen zich over de draagzak, loeren in mijn decolleté, zeggen 'wat schattig, een jongetje hè?' en zelfs als ze zeggen 'een meisje hè?' dan nog knik ik schaapachtig.
Ze zijn, en ik weet dat hun toorn nu alleen maar groeit, de belichaming van mijn grootste angst: op een dag zou ik wakker worden en huisvrouw zijn. Niets te doen dan zorgen en poetsen en nog meer zorgen.
'Laat je gaan', fluisteren ze, 'het is de roep van de natuur, waarom zou je je verzetten? Voel dan hoe lekker het is om die volle vuilniszak met zelf gepoetst vuil buiten te zetten. Voel dan zo'n welverdiende lege dag met geen andere zorgen dan avondeten, babyeten en de soaps op tv.'
Ik verzet me.
Ik kan liefhebben, ik kan ook heus wel het huis een keer opruimen.
Maar ik wil het niet zíjn. Ik wil het niet.
En dat voelen ze, de vrouwen, en daarom komen er steeds meer en drommen ze samen op de kade voor mijn boot en scanderen ze mijn naam Jo-wi Jo-wi.
Zacht grommend wachten ze tot ik naar buiten kom. Ze sluiten de gelederen, een lange sliert sluipt achter me aan als ik dapper zingend wegstap.
Ze happen naar mijn hielen, ze trekken aan mijn haar. Waarom ik de kinderwagen niet gebruik, willen ze weten. Waarom ik mijn ramen niet was, mijn stoepje niet schoonveeg.
'Ik weet het niet' kan ik nog net piepen en dan is het te laat. Ze trekken een schort over mijn hoofd en schrobben mijn lijf om al die opstandige zelfstandigheid om al die zelfstandige opstandigheid eruit te poetsen.
Met groene zeep, want dat werkt echt bij álles.
07 Juli 09 om 10:10 :: Reageer (vijftien)
Kaas
De afgelopen weken moesten bezoekers het met de bovenkant van mijn hoofd doen want vanaf mijn neus zat ik verstopt in een babynekje, omdat dat zo vreselijk lekker ruikt.
'Zelfs zijn poep stinkt niet!' kraaide ik naar wie het horen wilde. (hoewel ik mijn neus niet in zijn billen duwde, zo gek ben ik ook weer niet)
Goed.
Gooi er een paar hete dagen tegenaan en zo'n baby ruikt opeens heel anders.
'Dat gaat in die plooien zitten he', zei Esther die het kan weten want ze heeft er twee.
Het is in het klein wat je wel eens in het reuze dik op tv ziet. Waarbij Amerikanen uit hun huis worden getakeld omdat ze niet meer door het trapgat passen en bij nadere inspectie onder al hun kwabben een hele jungle blijkt schuil te gaan.
Zover zijn we nog niet. Zover gaat het ook niet komen.
Aran heeft er geen last van overigens, die blijft blijmoedig golfjes melk in zijn nek mikken.
Maar ik doe het dan ook niet voor hem.
Het is mijn neus. Die wil zoete baby, geen Franse kaas.
01 Juli 09 om 10:54 :: Reageer (twaalf)
