Hobbeldrang
Huda en ik zitten op een terrasje.
De zon schijnt, Aran hangt in een hangzak tegen me aan en ik ben al een paar keer naar achteren geschoven om niet door al te uitbundige zonnestralen te worden geraakt.
'Daar houdt Aran niet van', leg ik Huda uit, die noodgedwongen achter me aan schuift.
We drinken eerst koffie en dan moet Huda van mij een wijntje omdat ik het niet mag (of wel mag, maar het is zo'n gedoe, drinken en borstvoeding tegelijk).
Ik vertel gedetailleerd over de fascinerende ontdekkingen van afgelopen week. Over stukjes haar in handjes, verschillende smak- en scheetgeluiden en dat gebroken nachten niet zonder meer betekenen dat je helemaal niet slaapt, alleen nooit erg lang.
Huda licht me in over de rest van de wereld.
Net als ik nog iets over 'baby's aanvoelen' wil zeggen begint Aran te huilen.
En te huilen. En te huilen.
Na wat gehobs en gewiebel sta ik op. Ga ik weer zitten. Sta ik weer op. Ik duw er stiekem een borst in, wat eventjes helpt.
We leunen opnieuw achterover en ik glimlach hartelijk naar een mevrouw die licht geshockeerd mijn kant op staart.
En dan begint hij weer.
Mèh Mèh Mèh. Met eerst zo'n toontje dat ik denk ja geloof je het zelf, maar allengs overtuigender.
Dus ik wiebel, sta op, wiebel weer.
Huda vraagt: 'Wat hééft ie dan?'
'Ik weet het niet!' roep ik en vind zelf ook dat ik na mijn uitgebreide babycollege nogal door de mand val.
'Nou ja, we zijn allebei beginners', fluister ik tegen Aran als ik tenslotte maar naar huis toe hobbel, Huda met haar wijntje op het terras achterlatend.
Aran zegt niks. Hij is, zodra ik er de pas in zette, weer in een gelukzalige slaap gevallen.
25 Juni 09 om 16:45 :: Reageer (zestien)
Ondertussen in de kinderwagen
Hij sliep door vannacht! Vier hele uren sliep de kleine door en die wetenschap maakt me vreselijk uitgerust.
Bovendien kraait hij sinds vanmorgen, dat zijn ook wezenlijke stappen in een babyleven.
Eerst waren het kreten, nu is het kraaien, blij kraaien.
Ik neem aan dat je voor het onderscheid kreten/kraaien dag in dag uit in blauwe babyogen moet staren, maar dat heb ik dan ook ijverig gedaan. En trouwens, al was dat kraaien vanmorgen achterwege gebleven, dan nog had ik die volmaakte tandeloze grijns gerapporteerd, die hij me soms uit het niets toewerpt. Door zo'n grijns vergeet je haast dat doorslapen vroeger acht uur betekende en niet vier.
Wat zeg ik, ik ben het al vergeten.
16 Juni 09 om 10:24 :: Reageer (17)
09 Jun '09
Alsof ik opeens in een ander land woon.
Met een andere taal, andere leefgewoontes, zelfs andere beren op de weg. (reusachtige speelgoedberen)
09 Juni 09 om 09:33 :: Reageer (elf)
Testosterontaal
Moet het hier niet wat minder over mini gaan, vroeg ik mij af.
Weg met die verwondering over zo'n vers frietje, meta-observaties, ballen tonen, testosterontaal: geluiden die meetellen in het literaire bestaan.
Dit is immers mijn fictionele speeltuin. Hier moet ik stralen. Hier worden woorden getest, hier wordt, hoe bescheiden ook, gezocht naar ingangen tot het Echte Leven.
En dus dacht ik na over dat Echte Leven. En over al die artikelen die ik in kranten lees over wat een 'grote roman' moet zijn (want wat is een roman meer dan een afspiegeling van dat 'echte leven' sterker nog, misschien is een roman nog wel echter leven dan een leven - maar dat terzijde). Het 'grote roman' recept lijkt vooralsnog: klein verhaaltje over leven en dood verpakt in een historisch kader met veel getergde mannen, een aantal plotlijnen en vrouwen die er nauwelijks toe doen.
En ik dacht over vrouwen die te 'klein' schrijven volgens diezelfde kranten.
Te eenduidig, teveel over kinderen, over meerdere doelen tegelijk nastreven, over naijver, frustratie, gestolde verlangens.
In de draagzak op mijn buik begon Aran te kraken, want dat doet hij nog steeds, kraken als een oud mannetje dat jarenlang teveel tabak heeft gepijpt.
Zijn haar glansde roodblond, al zijn vingertjes lagen als krullen op zijn schoot.
En ik dacht, wat nou klein.
03 Juni 09 om 11:10 :: Reageer (twaalf)
