Rotnatuur
Vroeger woonde ik bij de Oeverlanden, een ruig natuurgebied dat op een vuilnisbelt van Amsterdam was ontstaan. Het gebied was rijk aan zelf gemaakte paden, want het was de favoriete 'cruiseplek' van homo's. (die reden dikwijls in gezinsauto's met kinderstoeltjes achterin, maar dat terzijde)
's Zomers ging hun gekreun gelijk op met het getetter van de nestelende vogels en de rondhopsende konijntjes.
Nu woon ik alweer een tijdje aan een plein met ongelijke stoeptegels en een treurwilgje met wat wild land erbij. Tot gisteren althans, want net als de Oeverlanden is nu ook dit stukje ruig geknipt en geschoren. Bij de Oeverlanden heette het de ontwikkeling van een 'natuurpark', hier wordt het een 'zelfbeheertuin' genoemd.
De tegels zijn uit de grond gehaald, het treurwilgje is omgehakt.
En net als bij de Oeverlanden zijn de natuurlijke bewoners (daar: homo's, vogels en konijnen, hier: meerkoeten en hangjongeren) er als eerste de dupe van.
Het hek dat ze om de nestelende meerkoeten heen hadden geplaatst
- 'want ja mevrouw anders valt zo'n omgehakt boompje misschien op het nest.'
-'Dan hakt u dat boompje toch niet om'.
- 'Hahaha mevrouw maakt een grapje.'
- 'Ach ja, ik voel me tegenwoordig zelf ook wel eens meerkoe.'
Dat beschermhek dus, stortte gisteren met een windvlaag (wat wil je, als alle boompjes weg zijn en er slechts een zandvlakte over is) in het nest en half op de boot.
Met hulp van de overbuurman heb ik het uit het water gevist, nadat zowel de politie als de gemeente Amsterdam als Binnenwaterbeheer niet thuis hadden gegeven.
Ik zou zweren dat de eieren er gisteren nog in zaten, dus leek het een eind goed al goed, maar toen mijn lief om vier uur vanmorgen mopperend door de boot hobbelde omdat 'die beesten' zo'n lawaai maakten had ik het misschien kunnen weten.
Geen idee door wie of wat, maar alle eieren waar het meerkoetenpaar zo ijverig op broedde, zijn verdwenen, geroofd, alsnog gezonken.
Zoals de futen vorig jaar huilden, zo blijven de koeten nu verbijsterd om hun nest heen zwemmen. Ze waren ook al zo lang bezig, zelfs die heftige hagelstorm van anderhalve week terug hebben ze ervoor doorstaan.
Ondertussen treden buiten de eerste graafmachines aan om de grond te effenen zodat we eindelijk eens een potje aan natuur kunnen gaan doen. De buren die het initiatief voor deze tuin hebben genomen, ruziën nog over roze of blauwe plantjes.
Het enige goede nieuws: bij de Oeverlanden zijn de vogels, de konijnen en uiteindelijk ook de homo's na een periode van bezinning teruggekeerd.
Waarschijnlijk geldt dat ook voor hangjongeren en meerkoeten.
22 April 09 om 08:20 :: Reageer (veertien)
Mo op pad
Drie stappen heen één poot op de kade neus in gras of hondenpis blinken in de zon.
En dan gauw terug via de etensbak naar bed.
Als je twintig bent heb je je prioriteiten - als je tenminste een kat bent - stevig op een rijtje.
21 April 09 om 08:02 :: Reageer (drie)
Ontmaagd
Het kwam door de vraag van Anne-Marie, op mijn vorige logje.
Of het een groene Elna is, wilde ze weten, die naaimachine van mijn oma.
Het antwoord: wis en zeker!
Maar geen groene, het is de Lotus SP reiseditie. Een prachtding met een zo mogelijk nóg mooier bijgevoegd foldertje.
Al een week vertel ik diverse mensen van de foto van de mevrouw met de naaimachine die er zo sexy mee over het vliegveld loopt.
Hij weegt immers niet meer dan een transistorradio en zal haar leven alleen maar aangenamer maken.
De goede luisteraar begrijpt op dat moment natuurlijk meteen dat van die platonische relatie tussen mij en mijn Elna 'Modest by Nature' niet veel over is.
Ik heb me laten verleiden. Na jaren weerstand ben ik om.
Als vrucht van onze samenwerking hangt er een gordijntje tegen het plafond en laatst dacht ik; goh, kleren met gaten, die hóef ik dus helemaal niet meteen weg te gooien.
Want zo gaat dat, eenmaal geïnfecteerd slaat liefde al snel om zich heen.
Vandaag hou ik het bij het scannen van mijn lievelingsplaatje.
Dat doe ik dan weer uit liefde voor jullie.
17 April 09 om 10:18 :: Reageer (zeven)
Mijn mevrouw van de Hema
Na een dikke week geklooi moest het er vandaag maar eens van komen. Een mens wil toch fatsoenlijk slapen, zeker nu het steeds vroeger steeds lichter wordt.
Dus ik toog naar de Hema.
'Klittenband?' zei de mevrouw.
'...om een dakgordijn mee te maken...'
Ze draaide zich zwijgend om en liep naar een hoek vol mij onbekende draadjes, haakjes en bandjes.
'Dit is veel beter.' Ze duwde me een klein zakje 'spiraal met 4 haken en knoppensenior' in handen.
'Dan zoom je gewoon een couponnetje af, iets groter dan het raam natuurlijk, en dan heb je heel simpel een dakgordijn.'
Ik knikte en keek van mijn pakje naar haar.
'Want dat doen jullie niet hier?'
'Wat niet?'
'Zo'n couponnetje omzomen.' zei ik zo professioneel mogelijk.
'Het is géén werk, gewoon twee keer rechtdoor en klaar.'
'En er is niet iets waarmee ik het kan vaststrijken?' Ik voelde een kleur opkomen, de naaianalfabeet in mij had zich verraden.
Zoomband bestond wel, legde de mevrouw uit, maar in combinatie met dakraam en het andere pakje was het véél beter om even te naaien.
'Moet ik alleen nog een naaimachine vinden' fluisterde ik. Ik loog, ik bezit wel degelijk een naaimachine, nog van mijn oma geweest, maar we hebben een strikt platonische relatie.
'Die zijn toch wel ergens?' Nu kon ze haar verbijstering niet meer verbergen. Een klant zonder naaimachine die ook niemand kende met een naaimachine.
Het moest niet gekker worden.
'Weet je wat', zei ze opeens, 'ik werk donderdag en vrijdag. Als je nou echt niemand kunt vinden, breng het dan maar even langs, dan naai ik het in mijn pauze. Want echt, het is géén werk.'
En dat vond ik zo ongelooflijk lief dat ik breed grijnzend de winkel uitliep. Nu eerst nog een couponnetje scoren.
09 April 09 om 12:38 :: Reageer (vijftien)
Meerkoetcrisis
We hebben dit jaar niet de meest bedachtzame exemplaren gekregen.
Of ze zijn heel erg hip en extreem vernieuwend, kan ook.
De meerkoeten hebben de volgorde namelijk omgedraaid: wat nou eerst een nest bouwen, hup, meteen twee eieren op het vlot dat van de ontberingen de afgelopen winter nog half onderwater ligt.
En waarom zouden we erop gaan zitten? We blijven gewoon gezellig om die eieren heen watertrappelen en voegen hier en daar een artistiek stukje piepschuim toe, waarna we ietwat verschrikt toekijken hoe het vederlichte witte spul door het water wordt opgetild en wegdrijft.
Mijn lief heeft geprobeerd de touwen wat strakker te zetten, waarop één van de meerkoeten met heldenmoed in het touw pikte.
Beschermend zijn ze wel, maar of het veel gaat helpen, één te hard varende boot en de eieren wacht een zeemansgraf.
'Ahgossie' zei ik, bij de gedachte alleen al.
'Gewoon dom' zei mijn lief, hij richtte zich op en keek peinzend naar het meerkoetenduo dat sissend om hun nieuwbouwnestje heenzwom.
Toen voegde hij eraan toe: 'Of ze hebben gewoon een aannemer in dienst genomen die nu failliet is gegaan.'
05 April 09 om 14:29 :: Reageer (vijftien)
Stoombuiken.
Wat een bizarre reacties roept dat op zeg, zwanger zijn.
Gister nog, een collega: 'Jaaaaa, het bevallen is natuurlijk vreselijk, je scheurt helemaal uit, het is ongesteld keer tien zeg ik altijd. En ik zal je precies vertellen hoe het ging...'
Ik heb me uit de voeten gemaakt terwijl ik dacht WAAROM?
Als iemand een operatie aan zijn knie moet ondergaan, ga ik van tevoren toch ook niet gedetailleerd uitleggen hoe bloederig mijn gewrichtjes er bijhingen na afloop of hoe bang ik was vantevoren en toch al helemaal niet met de veronderstelling dat dat voor iedereen geldig zal zijn?
En dan dat tweede punt. De eerste vijf maanden, toen ik in voortdurende verbazing verkeerde dat je dat dus echt elke dag bent, zwanger, zei iedereen, als betrof het een bevel: 'Geniet er maar van.'
En 'Je zit zeker op een roze wolk.'
Dat van die wolk leek me nog wel geinig, al zat ik er, voor zover ik wist, niet op. Maar dat genieten, wat raar om dat te zeggen. 'Wees maar blij de komende drie, vijf, wat zeg ik, negen maanden, wat zeg ik, de rest van je leven. Oh en slaap ook nog even uit, want dat gaat je de komende, een, twee, drie, wat zeg ik achttien jaar ook niet meer lukken.''
Maar nu is het pas echt lachen.
Sinds ik met een joekel van een buik rondhops hoor ik een nieuwe variant: 'Je hebt nog helemaal geen klachten? Nou, dat gaat zeer binnenkort anders zijn. Let op mijn woorden, het wordt nog héél erg.'
En het stomme is, hij begint me steeds meer te raken die opmerking. Waar ik voorheen nog een groen weiland zag, zie ik hem nu als een vet geasfalteerde vierbaner liggen. Mijn lijdensweg. En alle pijltjes staan die kant op: Alle zeekoeien daarheen.
Vandaag was ik het zat. Een man, ik ken hem niet eens heel goed, die aan de telefoon hinnikend zei: 'Geniet er maar van, want reken maar dat het vreselijk wordt en ik weet waar ik het over heb, want ik heb er zelf twee.'
En ik dacht: en die heb je zelf gebaard zeker.
Maar ik zei, zo lief mogelijk: 'Maar die kinderen heb je toch niet met mij?'
'Hahaha', zei hij weer, 'vreselijk wordt het.'
Toen begon het opeens te stomen vanbinnen. Ik hield de hoorn zo dicht mogelijk bij mijn mond en gilde - want dat mag als je zwanger bent: 'Ik heb besloten dat het helemaal niet vreselijk wordt. Ik ga me gewoon op een reusachtige privéwolk helemaal het leplazerus genieten! Goedemiddag.'
03 April 09 om 21:29 :: Reageer (vijftien)
Licht
In de punt van de boot waar het bed staat, zit een dakraam. Dat was tot nu toe geen onverdeeld genoegen, want als je na een winteravondje stoken lekker in bed ging liggen wasemen, kon je er donder op zeggen dat tegen de ochtend, een uur of vijf, als je net de laatste restjes kwaliteitsslaap meepakte, druppels op je hoofd vielen.
Condens. Ranzig.
De oplossing bleek een setje handdoeken dat als een soort vangnet rondom het raam werd geprikt, en op het dek boven een vuilniszak, om het licht van straatlantaarn en ochtendgloren buiten te sluiten.
Het gevolg: geen water, geen licht, geen uitzicht.
Tot gisteren.
Aangezien ik volgende week tentamen heb, moet er gestudeerd worden en dat kan nergens beter dan in bed. Maar om nou overdag terwijl de zon schijnt een lamp aan te doen.
Dus zijn de handdoeken eraf, de vuilniszak is gelicht en vanmorgen heb ik naar overvliegende meeuwen in de mist gekeken.
Dat ik evengoed al vanaf vijf uur wakker was door al dat ochtendlicht, maakte me niets uit.
Wat mij betreft blijf ik vandaag gewoon de hele dag in bed. Lekker spijbelen.
01 April 09 om 09:29 :: Reageer (negen)
