Gesnapt
Ik reed dus door rood licht, heel beheerst, zoals het een Amsterdammer betaamt.
Ik deed dat vooral om het licht een lesje te leren, omdat het de euvele moed had gehad net voor mijn neus op rood te springen.
En ik was al te laat.
De weg bestond uit twee delen, toen de eerste strook leeg was, gleed ik tot aan de vluchtheuvel in het midden.
Pok, rechts stond een politieauto.
Ik reed door, het had nu toch geen zin meer om te doen alsof dit allemaal niet was gebeurd, bovendien zou ik dat hypocriet vinden. Sterker nog, ik vind eigenlijk dat als de behoefte om door rood licht te rijden je mocht overvallen, je dat te allen tijde moet doen. Zelfs al staat er een hele stapel ME busjes voor je neus.
De politieauto kwam achter me aan.
'Mevrouw!' klonk het, 'stopt u eens!'
Er zaten twee mannen in de auto. Degene die meteen losbrandde was knap, maar niet mijn type. Té knap, met zo'n recht klein neusje, een effen gezicht en schoon gepoetste wangen. De agent aan het stuur was daarentegen sexy. Grote ogen, warrig donker haar en hij keek me aan met een ietwat gegeneerde glimlach, terwijl zijn vakbroeder doortetterde over hoe ik mezelf net in vreselijk gevaar had gebracht en of ik wel wist dat me dat zestig euro kostte.
Ik zei dat ik dat wel wist.
De stommeknappe was nog niet klaar. Hij beweerde dat de misdaad die ik net had begaan nóg slechter was dan roken, waarop ik riep dat me dat sterk leek aangezien ik zwanger was.
'Dus u heeft twéé levens in gevaar gebracht!' zijn stem sloeg er bijna van over.
'Maar ik rook niet', mompelde ik, zijn gezicht werd een tintje roder.
'Mevróuw. Weet u wel hoeveel fietsen er door rood rijden en een ongeluk veroorzaken?'
Ik keek naar de zwijgende sexy agent achter het stuur met een blik van 'krijg ik nou nog een bekeuring of hoe zit dat?' En hij begreep me, want hij grijnsde naar me en schudde heel overdreven met zijn vinger, foei meisje, als een parodie op het gekakel van zijn collega.
Daar moest ik natuurlijk om lachen en toen werd die stommeknappe paars en begon zijn bonnenboekje te zoeken.
Het moet vreselijk zijn in een wereld te leven waar niemand naar je luistert en iedereen alles fout doet. Ik was op dat moment best bereid hem voor zijn frustratie met zestig euro te compenseren.
Maar mijn nieuwe held voorkwam dat. Hij wees naar de radio en mompelde iets tegen zijn collega en voor ik het wist stoof de politieauto weg, met een kort opflikkeren van de zijlichtjes, iets wat verdacht veel op een knipoog leek.
25 Maart 09 om 10:06 :: Reageer (zestien)
Boekennacht
Simon Vinkenoog was alvast begonnen, een zware wietwalm kwam uit het geimproviseerde huiskamertje waarin hij voorlas.
Er waren nog twee van dat soort plekken; marktkramen met een tafel en een stuk of vier lekkere stoelen. Midden op het Spui, bij het Lieverdje. Eén van die kramen was twee keer tien minuten lang voor mij.
Voor de gelegenheid had ik een nieuw verhaal geschreven. Over een onzichtbare man in de nacht die een molenaarsdochter komt halen. Dat leek me wel passend, een beetje griezelig, een beetje raar.
Ik had me misrekend: 'Er zijn voorleesteksten en zelfleesteksten', zei voormalig Dichter des Vaderlands Driek van Wissen na afloop wijs, ik vroeg of hij me daar voortaan van tevoren aan zou willen herinneren. (Hij trad een uur later op met een heus marktkramers gedicht, die man weet waar hij het over heeft) En zag ik daar Theo nou lopen? (lastig te zeggen, ik weet immers niet hoe hij eruit ziet) Gelukkig had ik speciaal voor hem mijn bloemetjesjurk aangetrokken.
In een half open tent met trams op de achtergrond worstelde ik me door mijn subtiel genuanceerde verhaal vol molenaarsjargon en vernuftige vooruit- en terugblikken heen. Mijn publiek was werkelijk geweldig. Ik mocht zelfs nog een Leopold signeren en verder waren ze alle tien minuten dat ik voorlas doodstil, Fabiola knikte me telkens vriendelijk toe als ik even opkeek.
'Ik vond het een pracht van een verhaal, het mooiste tot nu toe', zei de meneer links van mij na afloop gul, 'maar...waar ging het eigenlijk over?'
Dat wilde de rest bij nader inzien ook wel weten.
Het was knus, deze eerste boekennacht. Het was leuk, Jan van Mersbergen las voor over een bevalling en keek daarbij af en toe met een licht sadistisch grijnsje naar mijn buik, Esther Gerritsen las over de ontdekking van zwangerschap.
Heus, ik verzin het niet, als je zwanger bent, komen dat soort verhalen blijkbaar vanzelf naar je toe.
De tweede lezing ging een stuk beter, ik had een reserveverhaal bij me. Fijn is dat, voorlezen, daar moet ik toch meer werk van maken.
Ik heb me een keer onbezoldigd aangeboden bij een bejaardentehuis om iedere maand nieuw werk te komen testen, maar toen was de contactpersoon 'cultuur' niet aanwezig en ik zou worden teruggebeld.
Nooit meer iets van gehoord.
Misschien moet ik gewoon ergens een bordje ophangen:
'Biedt zich aan: voorlezende schrijver, nooit saai.'
21 Maart 09 om 10:53 :: Reageer (tien)
Jowi leest voor in de nacht
Aanstaande vrijdagavond 20 maart twee keer tien minuten om 19u en om 21.30 op een bankje op het Spui.
Komen jullie bij me zitten?
Het kader: Boekennacht
Aanvang: 18:00-23:00
Entree: gratis
Schrijversprogramma met het boekenhart op en rondom het Spui als middelpunt. Divers programma met bekende schrijvers, muzikaal literaire acts en dj's rond het thema 'De Nacht'.
Het plein rond het standbeeld van ‘t Lieverdje wordt omgetoverd tot een sfeervolle ouderwetse huiskamer waar een keur van schrijvers in een intieme setting zullen voordragen uit eigen werk, zoals Jowi Schmitz, Simon Vinkenoog, Asis Aynan en Esther Gerritsen. Bezoekers krijgen de kans om met de schrijvers samen op een bankje in het schemerlicht te luisteren naar spannende, verrassende en intieme verhalen met als thema de nacht.
Verspreid over de verschillende locaties en buiten worden bezoekers betrokken bij diverse acts en verrassingen in de nacht.
In de horeca worden bezoekers meegenomen de avond in, met poëzie en muziek, waaronder optredens van Jesse Dorrestijn, Eric Vaarzon Morel en Arjen Duinker, een Bed-In… met muziek van de Beatles en verder zijn er DJ’s, speciale menu’s en nog veel meer.
Organisatie:
Amsterdam Wereldboekenstad i.s.m. Amsterdamse boekhandels en uitgevers.
17 Maart 09 om 10:43 :: Reageer (acht)
ZEZ denkt met u mee
De mevrouw: 'Ik zie hier dat u een doktersverklaring heeft opgestuurd zonder uitgerekende datum.'
Ik: 'Die datum stond wel in de bijgevoegde aanvraag.'
De mevrouw: 'Maar niet in de doktersverklaring. Wel het aantal weken van uw zwangerschap.'
Ik: 'Volgt het één niet logischerwijs uit het andere?'
De mevrouw: 'Zonder uitgerekende datum zetten wij de aanvraag voor uw zwangerschapsverlof tijdelijk stop.'
Ik: 'Goh, dat wist ik niet. Had ik dat moeten weten?'
De mevrouw: 'Nee hoor dat kan best, er gaat hier wel eens wat mis.'
(...)
Ik: 'Ik heb wel een echoverslag met de uitgerekende datum.'
De mevrouw: 'Staat daar een handtekening onder?'
Ik: 'Een paraaf.'
De mevrouw: 'Voor een paraaf doen wij het ook.'
Ik: 'Wanneer hoor ik dan of ik de uitkering krijg? Ik had over een maand willen stoppen met werken.'
De mevrouw: 'Mevrouw, vanaf het moment dat we alle gegevens hebben mogen we er acht weken over doen om uw aanvraag te beoordelen.'
Ik: 'Maar die aanvraag ligt al sinds begin januari op jullie bureau.'
De mevrouw: 'Zonder alle gegevens.'
Ik: 'Maar dat wist ik niet.'
De mevrouw: 'Dat wist u waarschijnlijk niet.'
(...)
Ik: 'Dus als ik pech heb ben ik al bevallen en hoor ik dan pas of ik het me financieel kan permitteren om te stoppen met werken.'
De mevrouw: 'Nou pech, u krijgt een kínd, noem dat maar pech. Haha.'
11 Maart 09 om 12:18 :: Reageer (twaalf)
Zeekoeloek en het boekenbal
Zeekoeloek.
Daar eindigde het mee.
Niet dat het daarmee begon.
Het begon gistermiddag toen Joukje belde en me hoorde pruttelen over mijn antiboekenbalblog en dat ik het heus wel snapte maar toch alvast dat versleten jurkje uit de kast had getrokken om assepoesterig zielig aan mijn tafel de nacht weg te schrijven.
Zij ging ook niet, zei Joukje, terwijl ze jarenlang in het uitgeversvak heeft gezeten.
'Je mist niks' zei ze ook nog, net als jullie.
'Precies', zei ik ferm en kon het niet nalaten eraan toe te voegen dat ik op zijn minst had willen weigeren.
En toen belde Joukje nog geen uur later terug.
'Je zult het niet geloven....' begon ze, 'maar ik werd net gebeld door iemand die iemand kent die....'
En daarna heb ik er een luttel half uur over gedaan om de ommeslag te maken van principieel tegen tot volkomen onprincipieel stiekem toch wel heel nieuwsgierig, om te eindigen bij een ruggengraatloos 'Ok! ik ga mee!'
En zo kwam het dat ik gisteren toch op het boekenbal was.
Ik had me voorgenomen dit keer dan wel een decorstuk mee te nemen want ze hadden nepkauwtjes met echte veren. Maar ik was te laat, natuurlijk.
Wel hebben we heel veel rondjes gelopen.
Ik ben Claire Polders zes keer tegengekomen en nu mag ik op bezoek in Parijs. Van Remco Campert kreeg ik al zijn drankmuntjes want hij wilde de laatste tram naar huis nog halen.
Er waren heel veel mensen die ik kende. En nog veel meer mensen die Joukje kende. Zij ging ook met ze over boeken praten, heel boekenbal.
Ik stond ernaast van het ene been op het andere te hippen en grijnsde een beetje.
Er waren 46 mensen van NRC en ik vermoed 25 van de Volkskrant. Onder andere.
Ik heb zelfs mijn uitgevers (het is een echtpaar) nog gezien die zoals ieder jaar aan het einde van de avond bij de dansvloer staan te springen, prettig vertrouwd.
En ik kreeg heel veel complimentjes, want als er iemand zich volgens het dierenthema had gekleed dan was ik dat.
Ik was een zeekoe in een bloemetjesjurk.
Want ja en daar moest ik zelf ook een maand of zes en een half aan wennen, ik ben zwanger.
Zo.
Onprincipieel, toch naar het boekenbal geweest, de hele avond maltbier gedronken waar ik dan (want mijn kinderachtige bui was nog niet helemaal over, maar hé (kan ik nu zeggen) ik ben zwanger, dan ben je per definitie kinderachtig) steeds de etiketjes afpeuterde zodat geschokte omstanders dachten dat dikbuikje aan het bier was.
En af en toe slaakte ik een blij kreetje. Iets als wooeeei en dan voelde iemand zich altijd geroepen om even over mijn buik te aaien. En dat vond ik dan niet eens erg.
Daar eindigde het dus mee, niks geen assepoester, de zeekoeloek. Daar hebben ze vast nog geen sprookjes over. Even mijn nieuwe pen pakken.
11 Maart 09 om 10:56 :: Reageer (17)
Geen boek geen bal
Hoewel ik wel met kuikentjes in het Tijdschrift Lezen ben beland en mijn uitgeverij ook opnieuw reclame maakt met mijn beestjesdebuut Leopold, ga ik toch niet naar het boekenbal vanavond.
Vorig jaar was dat veel spannender, toen ging ik weken van tevoren al mee in de geruchten van het aantal uitnodigingen en wie er nog meer zouden gaan, want je staat toch bij voorkeur niet allenig de Belle van het Bal te wezen.
Nu niet.
Ik heb niet gecheckt, maar ben ook niet gevraagd. Geen boek geen bal, zou dat het zijn?
En nu vind ik de boekenwereld ook opeens stom. Zo'n avond van het boek gisteravond? Ik kan het niet aanzien.
Dierenthema? Ze zijn zelf al een kippenhok. Zoals ze daar in die schoolbankjes stompzinnige vragen over hun eigen vak zitten te beantwoorden.
Moet dit het boekenvak nou leuker maken? Gaan we hier massaal boeken van lezen?
Kijk ons eens leuk met onszelf bezig zijn. Juch.
U leest, kinnesinne ende afgunst zijn mij niet vreemd.
Misschien dat ik mezelf als troost vanmiddag een nieuwe vulpen cadeau doe.
En dan vanavond net als assepoester in mijn versleten jurkje bij de ternauwernood genoeg warmte gevende kachel met een bord ongesorteerde erwtjes en boontjes naast me, koppig een paar meter schrijven.
10 Maart 09 om 08:30 :: Reageer (vijftien)
Dagelijkse gevechten en overwinningen
Op het kantoor dat ik deel met negen andere freelancers staat een koffieapparaat. Niet zomaar een drippertje, maar een heuse Italiaanse machine die met veel kabaal bonen maalt en ze dan met verwaande trots door een perculator perst.
De koffie die eruit komt heeft een schuimlaagje, heel echt.
Toch heeft het nooit geboterd tussen mij en het ding. Nooit geeft hij me genoeg koffie, zelfs al is er een regelaartje waarmee ieder ander dat perfect weet af te stemmen.
Ook ben ik altijd degene bij wie hij aangeeft dat zijn afvalbakje moet worden geleegd.
Een tijd lang heb ik het geprobeerd, ik ben de rotste niet, maar sinds een paar maanden niet meer. Ik drink thee of heet water of niets en ik weet zeker dat de koffiemachine dat ook beter vindt.
Maar als er bezoek komt, zoals gisteren, dan vraag ik natuurlijk met een professioneel glimlachje of ze koffie willen.
Alleen gisteren deed het apparaat het niet.
Het enige geluid dat hij voortbracht was amechtig sissen. Dat gaf niet, wisten mijn bezorgd toegesnelde medejournalisten, omdat hij 'oververhit' was en 'stoom moest afblazen'.
Het zou aanstonds beter gaan.
Het ging niet beter.
Blijkbaar had de machine zoveel stoom, dat er niet tegen af te blazen viel. Toen ik om vijf uur het pand verliet hoorde ik hem nog steeds hees spetteren.
En toen vond ik het opeens wel weer een sympathiek ding.
04 Maart 09 om 08:58 :: Reageer (zestien)
