Op je neus leren vallen
Dat het aantal verhalen op deze plek de laatste tijd drastisch is verminderd, komt doordat ik tegenwoordig studeer.
En dan vooral 's ochtends, in bed, kat dicht tegen me aan, het liefst beginnend rond een uur of half zeven.
Omdat ik mijn hele leven avondwerk heb verricht in horeca, bandjes en theater, heb ik de uren voor negenen altijd als verloren uren beschouwd.
Uren die verslapen dienen te worden, of anders mopperend en koffie slurpend moeten worden doorstaan (behalve dan de tijd dat ik nog in de nachtkroeg werkte en het beginnen van de dag altijd vrij feestelijk aan het einde van mijn avond kwam - maar dat is lang geleden)
Dientengevolge zijn de ochtenduren gratis uren. Wordt in die uren werk verricht, dan heb je wat. Echt, ik kan heel tevreden - en volgens mij is dat behoorlijk Hollands - voor negen uur een verhaal tikken, een boek lezen, of schoonmaken. Het is dan al gebeurd en de dag is nog niet eens echt begonnen. Das pas winst.
Maar goed je begrijpt, tegenwoordig vervuilt de boot, deadlines worden steeds later bereikt en op deze site kijk ik alleen maar blij naar alle reacties zonder zelf veel toe te voegen.
Want ik lig 's ochtends in bed met enorme studieboeken.
Vanmorgen leerde ik al om half acht dat als je iemand 'klassiek conditioneert' - jeweetwel de Pavlov hond die gaat kwijlen als hij een belletje hoort omdat zijn speekselklieren 'verwachten' dat er eten aankomt - je hem met zo'n zelfde belletje op zijn neus kan laten vallen.
'Wat lig je daar te juichen?', bromde mijn lief.
Ik legde het uit:
Je laat een proefpersoon een belletje horen en geeft hem vervolgens een duw zodat hij bijna achterover valt. Die duw is natuurlijk geen reflex, maar zijn reactie om zijn evenwicht te bewaren, en dus als het ware voorover te bewegen, is dat wel.
Herhaal die handeling een fiks aantal keer ('hoeveel keer weet ik nog niet, maar daar komen we wel uit', zei ik blijmoedig) en laat dan opeens alleen het belletje horen.
Goeie kans dat je proefpersoon voorover valt.
'Leuk he?'
Ik keek naast me maar mijn lief was razendsnel uit bed gestapt en al op weg naar de douche.
Er zat een opvallend diepe frons in zijn voorhoofd.
Mijn kat stoorde zich volstrekt niet aan zijn gedrag en nam wat meer ruimte, maar ik riep voor de zekerheid: 'Is er wat, proefpersoontje van me?'
'Ik vind dat je moet stoppen met studeren', bromde hij.
Mannen, onbegrijpelijke wezens zijn het, maar misschien dat ik daar de komende jaren wat meer over leer.
27 September 08 om 10:09 :: Reageer (20)
Vriendenboek
Ik tik dit in mijn onderbroek terwijl ik wacht tot mijn gladde en geurig ingesmeerde benen droog zijn voor de ragfijne panty die al klaar ligt.
Om mijn lijf een gloednieuw wollen jurkje dat zo feestelijk staat en toch zo lekker zit, handig, want vandaag gaat er rond gerend worden.
Terwijl traag de kou in mijn tenen kruipt (de kleine teentjes beplakt met preventieve aniblarenpleisters; je zult net zien dat dát me gaat gebeuren met die mooie, maar nog niet al te vaak gedragen feestlaarzen) ga ik nog voor een laatste keer het lijstje langs. Stiften, badges, karton en het cadeau.
Ik kan het nu in het openbaar over dat cadeau hebben, want ik weet zeker dat mijn ouders vanmorgen niet naar deze weblog zullen kijken, zenuwachtig als ze zijn (en voor zover ze dat al doen).
Vandaag zijn ze namelijk veertig jaar getrouwd en ze geven voor het eerst in hun leven een groot feest.
Zo lang ik ze ken zijn ze wat feesten betreft niet verder gekomen dan een man of tien en meestal gingen ze daar iets mee doen. Op reis, of muziek maken. Dus dat telt niet eens echt als feest.
'Er hebben heel veel mensen afgezegd', zei mijn moeder van de week nog met zorg in haar stem.
'Hoeveel komen er nog wel?' vroeg ik, schattend dat ze iets als 'twintig' zou zeggen.
'Honderd', zei ze even zorgelijk, ik wist niet goed waar de zorg op sloeg maar lachte hoe dan ook bemoedigend.
'Met honderd krijgen we die zaal wel vol', zei ik en daar was ze het mee eens.
Samen met mijn broer en zijn vriendin en mijn lief doen wij het 'achter de schermen werk'.
En wat ik het mooiste vind: we hebben die vrienden gevraagd om een Liber Amicorum, een vriendenboek.
Een vriendenboek waarbij alle vrienden een A4 of twee konden inleveren over hun vriendschap en wanneer die begon.
Dat is op zich een link project, want met een beetje pech krijg je twee inzendingen en een hele berg 'sorry geen tijd' meldingen.
Als ik naar mezelf kijk denk ik niet dat ik genoeg vrienden zou hebben om zo'n boek ook maar enigszins te vullen. (niet dat dat hoeft, het is iets met levensfase denkelijk)
Zo niet de vrienden van mijn ouders.
Die afmeldingen voor het feest zijn er dus wel - ze hebben vaak te maken met zieke familieleden, of onafzegbare eigen vieringen, uitstekende afzegredenen kortom - maar de bijdragen voor het boek bleven binnenstromen.
Oude foto's (met tot vreugde van mijn lief ook allemaal stuurs kijkende kleine jowi's), tekeningen, composities en ontroerende verhalen.
De afgelopen weken kreeg ik van de postbode zelfs eigen elastiekjes voor de stapels enveloppen die ik ontving.
Ik bedoel, eigen elastiekjes.
Dat maakt indruk.
Mijn tenen worden koud, ze gaan een panty zoeken.
21 September 08 om 08:55 :: Reageer (22)
Magic Circus
Op het plein voor de supermarkt is een circus neergestreken. 'Magic' staat er op een paar verfomfaaide caravans.
Gisteravond toen ik van college terugfietste stonden er alleen nog die rijdende huizen, nu zijn ze bezig met het opzetten van de tent. Acht potige mannen slepen het tentdoek om twee palen heen, ik vind ze alle acht even prachtig.
Vroeger, toen ik nog geen kapotte knieën had en een carrière als vogel nastreefde, heb ik een jaar of wat in Spanje aan een acrobatiekschool les gehad. De school van Rogelio Rivél, voormalig lid en jongste broer van de Rivél Brothers.
Rogelio was inmiddels een oude baas van ver in de zeventig. Hij had een stok, waarmee hij driftig op de grond stampte als je het verkeerd deed. Het duurde even voor ik dat doorhad trouwens, ik dacht altijd dat hij bij mij een ritme aangaf.
Ik neem me net als vorig jaar voor dit keer een kijkje te gaan nemen bij al die Magic onder dat blauw tentdoek.
Ze spelen vandaag en morgen om vier uur.
Ik ontdek op hun website bovendien dat ze vernieuwend zijn en er zelfs een regisseur aan te pas is gekomen.
Over emoties gaat de show, want daar gaat het leven tenslotte ook over.
Ik citeer:
“Wat ik wil”, zegt regisseur Lalouch, “is veel afwisseling. Een lach, een traan en huilen van het lachen. Een achtbaan van emoties. Het leven samengebald in honderd minuten programma met altijd een positieve afloop.”
Even een kaartje kopen.
16 September 08 om 10:32 :: Reageer (17)
Tekenen tijdens college
Omdat het interview uitliep ben ik te laat voor het college 'Methoden van Onderzoek'. Dat voelt heel erg als vroeger; haastig de fiets neerkwakken en naar binnen snellen.
Aangezien de zaal beneden altijd bomvol studenten zit, hebben laatkomers de opdracht naar het balkon te gaan.
Ik kom er voor het eerst en kijk vol bewondering naar het kleine mannetje beneden dat de docent moet voorstellen. Zijn stem is versterkt, gelukkig, maar hij heeft iets onechts. Het is duidelijk dat ik hem niet helemaal serieus hoef te nemen.
Ik schuif naast een schichtige jongen en ben de eerste tien minuten afgeleid door alle andere laatkomers die zich luidruchtig in de smalle collegebanken wurmen. Als de vetzucht de komende eeuw daadwerkelijk toeslaat, gaan deze banken niet voldoen.
'Validiteit is iets heel anders dan betrouwbaarheid', klinkt het van beneden. Ik probeer mijn linkerarm tijdens het schrijven zo min mogelijk in het schriele lijf van mijn buurman te stoten. Hij heeft niet eens een notitieblok bij zich.
Beneden wordt gelachen om een grap die we niet hebben verstaan.
Mijn buurman ziet iemand binnenkomen die hij kent en zwaait heftig, alsof hij aan het verdrinken is en de redding nabij. Wel vijf studenten kijken nieuwsgierig hoe de nieuwkomer minzaam knikt en zich dan op enige afstand soepel op de grond laat zakken. Ik weet zeker dat hij vanaf die positie niets kan zien, ik weet zeker dat hem dat niets kan schelen.
'Hoewel we redelijk goed kunnen formuleren wat betrouwbaarheid is, hebben we nog steeds geen heldere grip op validiteit. Hoe weet je wat je meet?' klinkt de stem van de docent.
Iemand heeft met oneindig veel geduld zijn hele pen in het bankje voor mij leeg gekrast. Een depressief blauw hoofd met diep gegroefde wallen staart mij aan.
'Freedom', zegt het hoofd via een ballon uit zijn mond.
Na de pauze ga ik beneden zitten.
10 September 08 om 09:06 :: Reageer (vijftien)
07 Sep '08
Zondag 7 september, vandaag kan het nog: een verhaal van Jowi kopen in het maandblad M van NRC Handelsblad.
Ik ben in goed gezelschap: ook Remco Campert en Kees 't Hart schreven een tekst bij een foto van Erwin Olaf.
Lees het nu!
07 September 08 om 08:28 :: Reageer (zes)
We gaan weer naar school
Links van me zit een meisje mee te praten met de docent die onderin de grote hoorcollegezaal zijn lesje over huisregels en studeerregels afdraait.
Soms praat ze zelfs voor hem uit, dus is het jammer dat ik haar niet kan verstaan anders was deze les een stuk sneller afgelopen.
Ze knikt bovendien goedkeurend als hij fraaie volzinnen maakt en schudt teleurgesteld haar hoofd als op zijn collegesheet een foutje blijkt te staan.
'Universiteit is een geen school!'
Tsss. De belangrijkste zin van de sheet, hij herhaalt hem wel drie keer, en dan 'een geen' erin.
Af en toe loer ik stiekem naar het meisje, terwijl ik me onderwijl laaf aan de lichaamsgeur van mijn rechterbuurman.
Gelukkig heb ik Introductie in de Psychologie, hoofdstuk 1 al gelezen. Gelukkig weet ik al dat dit geen school is.
Helaas heb ik geen (een) chip op mijn pinpas en kan ik daardoor geen automaatkoffie kopen in de pauze. Wel vind ik in de gang in plaats van koffie een Spiegeloog, het maandblad voor de afdeling psychologie, en daarmee loop ik de collegezaal weer in, zonder koffie is er buiten verder niet veel te beleven.
Het meisje schuift een tel later naast me in het bankje.
'Ik weet niet of dit dezelfde rij is', zeg ik verontschuldigend. De zaal is zo groot en ik lette niet op bij het naar buiten worstelen.
'Maakt niet uit', zegt ze wetend, 'de plaatsen zijn vrij en wie dat nog niet doorheeft komt er op deze manier vanzelf achter.'
'Jij hebt al meer colleges gehad?' vraag ik dus, want ik kan zien dat ze dat graag wil.
Ze knikt trots. 'Tweedejaars', zegt ze.
Ik voel me meteen wat veiliger in deze school vol mensenlijven.
Of nee. Deze universiteit vol maatschappij- en gedragswetenschappers.
'En dit vak had je nog niet gedaan?' vraag ik.
'Teveel gefeest in het eerste semester.'
Ik knik begrijpend, alsof ik mezelf dat ook wel zie doen, als ik niet oppas.
Ze gaat zich in kinder- of ontwikkelingspsychologie specialiseren, zegt ze.
Weer knik ik alsof ik me dat best kan voorstellen.
'En jij?' zegt ze dan, 'weet jij al welke kant je op wil?'
'Geen idee.' zeg ik, naar waarheid.
'Komt nog wel.' Ze geeft me een geruststellend glimlachje.
01 September 08 om 13:37 :: Reageer (19)
