Pokerface
Naast mij zit een oude mevrouw scheef op haar stoel met wel 3041 credits op haar gokmachine.
Haar witte haren zijn een beetje uit haar speld gekropen, maar van opwinding is het niet, haar gezicht is uitdrukkingloos.
De credits zijn weliswaar maar vijf cent per stuk waard, maar toch, dat is net zoiets als een heel volle spaarpot met stuivers.
Ongeïnteresseerd blijft ze op de knop drukken en nog voor ik 'we zijn op vakantie in Utrecht', heb kunnen zeggen is haar geld alweer verdwenen.
Ze diept een portemonnee op uit een damestasje.
Ik ben goed in gokken.
Ik doe het niet zo vaak, maar als ik het doe vind ik het enorm leuk. Ik kan niet anders dan met blijde lach en verende tred langs alle apparaten lopen, het liefst met een bakje vol brandende muntjes in mijn handen. Als ik punten win spring ik juichend op, zelfs al zijn het er vijf. Op de muziekjes van de kasten moet ik altijd een beetje meeswingen.
Als één muntje mij een redelijke hoeveelheid punten geeft, kan mijn avond al helemaal niet meer stuk.
Nu zit ik dus naast die mevrouw te heupwiegen met een toch ook heel respectabel puntenaantal van 321. Af en toe kijk ik tersluiks naar haar gezicht.
Zou ze weduwe zijn? Ik heb een meneer in haar buurt gezien, maar die houdt teveel afstand om echt echtgenoot te kunnen zijn. Eerder waren er ook twee mevrouwen, die gooiden geld in de gokkast naast haar, zeiden 'doe je best he', en vertrokken.
Nu houdt de oude mevrouw de plaats naast zich bezet door iedere indringer stuurs op de credits die erop staan te wijzen.
Zij is de enige niet, dit hele casino is vergeven van mensen die grauwerig 'bezet' roepen als je op een gokkast afdartelt en in de gauwigheid niet ziet dat iemand op twee machines tegelijk speelt. Het heeft iets van de speelplein verdeling van vroeger; hier is duidelijk een meer ervaren klant aanwezig die niets dan hinder ondervindt van het jonge grut.
Haar geld is alweer op, uit de portemonnee komt een vers biljet van vijftig.
Zou het haar pensioen zijn, dat ze hier zo onvervaard over de balk smijt?
Ik haal drie zevens en juich, ze wijkt walgend een beetje terug. Ik besluit bij vijfhonderd af te slaan en dan weer een rondje te huppelen.
Vind ik ook leuk, afslaan, dat gerinkel in die bak.
Als ik aan het einde van de avond tien euro rijker langs loop zit ze er nog steeds. De twee andere vrouwen en de meneer staan er ook.
Mijn lief wil terug naar het hotel en ik heb schoorvoetend ingestemd, maar ik moest haar nog even zien.
'Ik denk dat ze er morgen weer zit', zeg ik.
Mijn lief knikt slaperig.
'Dat moeten we echt even uitzoeken!' roep ik er achteraan.
Hij kreunt.
Ik sluip achter de mevrouw en kijk mee over haar schouder. De teller staat op nul en de portemonnee ligt op haar schoot.
Hij is leeg en ik verbeeld me dat de man een beetje wanhopig kijkt.
Maar de vrouw is onaangedaan. Ze houdt geduldig haar hand bij de knop en wacht tot de rollen zich weer omdraaien.
25 Augustus 08 om 08:08 :: Reageer (vijftien)
Hoofddroedelen
Uit Mexico kreeg ik van een van mijn liefste vrienden een been cadeau.
Een koperkleurig been dat ik op moest hangen en verder niets.
'Alle goede wensen zijn van tevoren al gedaan.'
Dus dat been hangt nu boven mijn schrijfboeken en onder mijn stuiterballenverzameling en het doet zijn werk want mijn knie gaat geweldig.
En toch.
Er is altijd dat punt. Dat punt nu waarop ik vol ongeduld denk, ik wil niet meer kapot zijn. Ik wil dat alles is zoals het was. En eigenlijk een beetje beter.
Want ik doe toch mijn best?
Ik heb geen tolerantie voor rugpijn of een verstopte neus.
Er is sprake van een kapotte knie en dat is al meer dan genoeg en als er dan toch iets anders gebeurt ben ik meteen heul boos en ongeduldig.
Maar ik heb me wel door:
Ik vind dat het leven mijn rechten schendt en ik vind dat oneerlijk.
Ik, Jowi, heb namelijk, vind ik, recht op een leuk leven.
Grappig, eigenlijk. Alsof ik dat soort rechten hèb.
En ook: zou dit dan het moment zijn dat altijd aanbreekt vlak voordat ik iets leer en weer verder ga?
Waarvan ik achteraf denk, oh ja, toen, toen ik zo ongeduldig was en nog niet wist dat blahblahblah.
Is dit als het ware sinterklaasavond met een nog onbekende sint?
En zo ja, wie zegt dat ik nog in sinterklaas geloof?
19 Augustus 08 om 09:13 :: Reageer (27)
Natuur ruilen
We zijn iets te laat, de andere buurtbewoners zitten er al.
Ik ken de meeste van gezicht, ze knikken mij en de buurvrouw (van de buurboot) toe.
De dame van de gemeente herhaalt ter onzer ere nog even het plan: er komt een zelfbeheertuin en die wordt nog veel groter dan was bedacht.
De dame heeft hennahaar en een Indiaas blousje, uit mijn zak vooroordelen diep ik het etiket 'hippie' op.
Ik kijk haar welwillend aan.
Er is gemeentesubsidie die de dame zelf heeft aangevraagd en die dit jaar nog moet worden uitgegeven.
Niet aan de buurtbewoners en hun doe-het-zelf tuin, maar aan het 'vergroenen' van het plein.
'Ik hou,' zegt mijn buurvrouw van de buurboot voorzichtig, 'eigenlijk wel van het plein, daar kan mijn hond met de bal spelen.'
De gemeentedame vertelt met ingehouden geduld dat zij en de buurt dat punt al in februari zijn gepasseerd.
Hadden we er toen maar bij moeten zijn.
Het kan zo niet langer: in de verwilderde puinhoop die wij 'plein' noemen zijn zelfs wel eens resten van boomhutten gevonden.
De vrouw kijkt erbij alsof dat gelijk staat aan een jaarvoorraad hondendrollen van een bulldog met buikloop.
'Ik hou wel van wild' zeg ik net zo voorzichtig als de buurvrouw, een net zo strenge blik is mijn deel.
Wij zijn de kinderen die de huiswerkles hebben overgeslagen, das duidelijk.
Nu gaan we ons over de plannen buigen.
De plannen van de zelfbeheertuinburen zijn absoluut fraai. De buren willen eigenlijk een wat kleiner, ronder plein met er omheen veel groen.
Maar dan zie ik het. Bij de boot voor de deur, waar nu dus het plein is, staat langs de hele kade een heg gepland. De hele lengte van de boot staan er wolkjes op het papier met er doorheen het woord 'haagbeuk'.
'Een heg!' roep ik.
'Ja gezellig', zegt de buurman met een trotse glimlach.
'Ik wil geen heg!' roep ik.
'Laten we niet nu al over de inhoudelijk kant van het plan beginnen', zegt de mevrouw van de gemeente.
Het gaat eerst om globale keuzes, er zijn ook nog tekeningen van de tuinman van de gemeente: overal heggen.
Een overbuurman begint over het soort planten dat er in de tuin komt, dat mag blijkbaar wel.
Er wordt ook een tijdje over hangjongeren gesproken en of die wel of niet van lantarenpalen houden.
Zodra ik meen dat we inhoudelijk zijn geworden begin ik weer over de heg.
'Mevrouw', zegt de hippie streng, 'als u hier alleen komt om over heggen te klagen, dan kunt u net zo goed weggaan.'
'Het is mijn voordeur', zeg ik en voel me heel erg een buurtbewoner in protest, 'en ik wil geen heg. Ik vind heggen lelijk en het smalle pad dat er nu getekend staat betekent dat iedereen zo'n beetje in mijn boot loopt.'
Nou nou tut tut, klinkt het alom.
'Maar je woont er nog niet zo lang', zegt een overbuurman.
'Precies een jaar. Nou en?'
'Misschien denk je er later anders over'.
Volgens mij bedoelt hij: wij wonen hier langer wij hebben meer rechten.
Ik zeg gedecideerd: 'Jullie kunnen hoog of laag springen, er komt geen heg voor mijn deur.'
Later lopen we zonder de gemeentedame naar het plein en tekent de buurman die de zelfbeheertuin heeft bedacht met krijt de contouren van het toekomstige plein op de grond.
Heel lief komt iedereen steeds vragen of ik het er 'zo' wel mee eens ben.
Dat ben ik, ik ben de rotste niet. Er komt geen haagbeuk maar 'begroeiing' en een pad dat terugwijkt van de boot.
Wel vind ik het jammer dat er in de stad altijd eerst natuur wordt gekapt om nieuwe natuur te maken. Een zelfbeheertuin is natuurlijk prima, maar wat is er mis met de rest van het plein, met stoeptegels waar planten tussendoor groeien (en waar nu 'gezellige keitjes' moeten komen). Wat is er mis met lantarenpalen uit de jaren zestig die mooi zijn van lelijkheid (een doorn in het oog der buren), met bramenstruiken, resten boomhut en bankjes waar de verf van afbladdert.
'En dat wilgje?' vraag ik. Er staat direct voor de boot een lief treurwilgje.
'Dat moet weg', zegt de zelfbeheertuin buurman.
'Waarom?' vraagt iemand anders.
'Het blokkeert mijn uitzicht', zegt hij en kijkt even naar mij.
Een heg tegen een wilgje.
Ik knik, een beetje treurig, dat ik dat best begrijp.
15 Augustus 08 om 10:22 :: Reageer (negen)
Punten slijpen
Oude studiegevoelens overvielen me toen ik gisteren het studieschema in mijn agenda overschreef.
De braafheid van mijn daad. Zo ijverig ook, met eerst een kladje, daarna nog een kladje en toen pas in het net.
Een ijverigheid die niets met leergierigheid te maken had, maar met het 'goed' willen doen.
Altijd gedacht dat die braafheid bij school hoorde en dat ik die hoonlachend had afgeschud toen ik het pand verliet.
Niet dus. Die braafheid zit in mij.
Ben ik nou geen rock&roll?
Ik word er een beetje onrustig van. Voor je het weet ga ik punten slijpen en boeken kaften.
11 Augustus 08 om 07:57 :: Reageer (vijftien)
Update studielink
Dit is het voorlopige hoogtepunt van Studielink.
Hopelijk hebben de ambtenaren er zelf ook een tijdje dubbel om gelegen.
Je kunt bij je onderwijsinstelling het verschuldigde collegegeld vanaf 31 december 2199 betalen.
Wil je zo spoedig mogelijk na deze datum opnieuw inloggen en bij jouw inschrijvingsverzoek de betalingsgegevens invullen.
08 Augustus 08 om 21:26 :: Reageer (acht)
Studielink en Hoera
Studielink is, de naam zegt het al, de link tussen student, IB-groep (Informatie Beheer) en studie. De link bestaat pas sinds dit jaar.
Het is een kakelverse grabbelton met heel veel regeltjes maar bovenal een oververhitte mailgenerator die als een soort orakel dient. Bedacht door ambtenaren zonder twijfel, die vervelen zich anders dood natuurlijk.
Eerst kreeg ik dit soort zinnetjes: 'Beste Jowi, De IB-Groep heeft je verzoek tot aanmelden afgekeurd.'
En dat dan keer vier.
Zonder uitleg. Zonder richtlijnen.
Maar ik had al gestudeerd, protesteerde ik, ik kon het zelfs bewijzen.
Tja, aarzelde men bij Studielink.
Of keurden ze niet af dat ik al gestudeerd had, suggereerde ik, maar uberhaupt het feit dat ik weer wilde studeren. 'Doe dat nou maar niet Jowi, straks breek je je hersens.'
Tja, aarzelde men bij Studielink en verwees me door naar de IB-groep.
De IB-Groep wist het ook niet precies, maar dat vonden ze niet zo erg, zeiden ze. Gewoon afwachten was het beste. Wat ik uiteindelijk deed, omdat ik niets anders kon.
(niet helemaal waar, ik belde en mailde ook nog met de studie zelf, maar het leverde behalve lieve medeleefmailtjes over 'Kafka-eske toestanden' geen helderheid op.)
Vorige week kreeg ik in viervoud een bericht over de lotingsvoortgang. 'Beste Jowi, Voor een aantal fixus opleidingen blijken nog plaatsen over te zijn.' Maar ik wilde maar één studie, en was nog steeds afgekeurd.
Daarna kreeg ik in vijfvoud een mail dat ik die eerdere mail helemaal niet had moeten krijgen. Een enorme opluchting natuurlijk.
Nieuwsgierig ging ik nog maar eens bellen, maar bij de IB-groep zaten ze nog steeds af te wachten en bij Studielink namen ze de telefoon niet meer op.
Bij een tweede poging zei een vriendelijke jongen dat ik het eind augustus begin september toch wel zou horen.
'Maar dan begint de studie al!' riep ik getergd.
'Tja', zei de jongen.
Vanmorgen trof ik maar liefst zeven mailtjes in mijn postvak met onder andere cryptische opmerkingen over een adreswijziging (was ik verhuisd zonder dat ik het wist?) maar ook deze:
'De geverifieerde gegevens kunnen nu niet meer gewijzigd worden.'
Een nachtegaaltje begon in mijn keel te trillen, zouden ze daarmee bedoelen wat ik dacht dat ze bedoelden (na een tijdje word je goed in cryptiek)
Dus ben ik naar de site van studielink gehold, waar ik dezelfde berichten maar dan minder overvloedig kon teruglezen.
Jawel.
Ik ben ingeloot voor de deeltijdstudie psychologie!
In september begin ik.
Hoera!
08 Augustus 08 om 12:01 :: Reageer (zestien)
