Stoere maandagochtendpraat
Meestal heb ik op maandag zo'n week die me aankijkt met pijn in zijn kop van al mijn ijverige lijstjes.
En dan krijg ik natuurlijk medelijden en smeer ik het uit.
Een beetje voor dinsdag, een beetje voor woensdag. Met hier en daar wat ruimte voor een krant. Voor een kop koffie. Een verhaaltje als ik mazzel heb.
Vanmorgen heb ik besloten het allemaal vandaag te gaan doen.
Het hele lijstje.
Een op de vijf Nederlanders schijnt ergens op een snelweg in een file te staan, dus waarom zou ik mijn schouders er niet onder zetten?
Wat nou kiezen of delen- ik doe gewoon alles tegelijk.
28 April 08 om 08:30 :: Reageer (elf)
Liedjes van verlangen
Het fijne van niet recenseren en toch een voorstelling kijken is dat je af en toe mag wegdromen.
Zoals gisteren, toen ze me met mooie muziek linea recta de melancholie introkken.
Ik weet precies het moment dat het gebeurde.
Ze draaiden de cover van Nouvelle Vague In a Manner of Speaking - oorspronkelijk van Tuxedomoon.
(hier met wat wonderlijke vrouwenfootage erbij)
Nu heb ik aan Tuxedomoon de allermooiste herinneringen. Herinneringen die gaan over woonwagens, houtkachels, flessen rode wijn en heel veel schrijfboekjes en verf en alleen al daarom vind ik het origineel oneindig veel mooier.
En toch, juist omdat ze dat niet draaiden werd het verlangen sterker.
Liedjes van verlangen over iets wat er niet meer is en dan de echo daarvan.
24 April 08 om 08:45 :: Reageer (zes)
Bejaarde mini's
Twee meerkoeten proberen al dagen een nest te bouwen op een gladde plank tussen wal en schip, die er ligt om illegale aanmeerders weg te houden en om mijn kat van een verdrinkingsdood te redden, mocht ze het in haar bejaarde harsens halen het water in te duiken.
Telkens als het waait zie je ze paniekerig achter hun nest aanzwemmen, de meerkoeten dan, niet de kat.
En niet opgeven, gewoon niet opgeven.
Daar heb je ook mensen van, van dat soort. Zij die altijd blijven proberen en tegenover zij die na een keer of twee denken, tis nu wel mooi geweest.
Maar goed, er zijn ook mensen die het nooit proberen en dat kun je een meerkoet niet verwijten.
Ochtendhumeur. Meestal weet ik dat ik het heb als ik mezelf tegen iemand hoor mopperen, nu merkte ik het daarnet al in mijn uppie tijdens de ochtendafwas.
Stokoude koeien strompelden door mijn hoofd terwijl ik kruimels van een bord afpoetste. De ene na de andere vergane vriendschap passeerde de revue, ik doorvoelde het gebrek aan inzicht mijnerzijds en de zeker niet te verwaarlozen tactloosheid aan de andere zijde. Met gepaste weerzin herbeleefde ik een paar van mijn minder glorieuze momenten terwijl ik geen idee had waarom. Alsof ik er iets aan zou gaan doen. Ik wil een meerkoet zijn die er na een keer of tien mee ophoud.
Toen zag ik de vraag van Anne-Marie hieronder en keek eens uit het raam.
Geen beest te zien. Slechts een rottend stuk hout dat vast uit pure depressie van een boot was afgesprongen.
Er is altijd koffie, troostte ik mezelf.
En daarna dacht ik: de mini's zijn laat dit jaar.
22 April 08 om 08:50 :: Reageer (acht)
Van die dingen
Daarnet hoorde ik gespetter naast me en dacht dat zal wel de wc van de buren zijn.
Maar het was een meerkoet die over het water rende.
17 April 08 om 10:28 :: Reageer (18)
Vlinderkomst
Daarnet dronk ik koffie met Andrea 'Goulashmovement' Grill, die ik ken van een reis naar Hongarije in het kader van mijn debuutroman Leopold, vier jaar geleden.
Andrea komt uit Oostenrijk maar reist al zolang ik haar ken de wereld over, van het ene naar het andere beestjesonderzoek, want ze werkt als bioloog.
Vlinders en eekhoorns, dat zijn haar speciliteiten.
Omdat er in Budapest een magische klik ontstond hebben we destijds de goulashmovement opgericht, ik heb er al eerder over geschreven.
En net als toen, was er nu ook weer dat wondertje, dat Andrea met exact dezelfde schrijversdilemma's bleek te worstelen als ik.
Dat praat zo prettig, alsof je van hetzelfde eiland komt en even in dialect mag.
Ik zei: 'Fictie willen schrijven terwijl je wat anders doet is als door een sneeuwlandschap ploegen en verlangen naar warme chocolademelk.'
Andrea knikte.
'Het is ruimte zoeken waar het vol is, want het moet een beetje moeilijk blijven.'
'Een beetje illegaal', grijnsde Andrea.
We fantaseerden over schrijvershuizen en deelden het geheim van een verhaal dat je niet weg wilt geven. We waren het erover eens dat het altijd makkelijker is om iets uit te leggen als je het gewoon op mag schrijven.
Schrijven is naief zijn of naief gevonden worden, omdat je ziet dat de wereld soms zo raar in elkaar zit, maar niemand lijkt dat verder op te vallen.
'Ik ga volgende maand naar een conferentie in Wageningen', zei Andrea, 'The Future of Butterflies is het onderwerp. Moet je je voorstellen dat we daar met allemaal heel geleerde mensen over van die kleine beestjes gaan praten.'
We moesten er allebei om grinniken.
14 April 08 om 18:43 :: Reageer (elf)
Lijstje voor het ordenen van de rest van mijn leven
Vandalen hebben hier op kantoor de cartridge van mijn 'all-in-one' gesloopt en het ding daarmee ontdaan van zijn functies: printen en (soms, alsie zin had) scannen.
Met een scanner zou ik de meest lelijke van de stapel formulieren kunnen uitkiezen en jullie laten zien welk een dreiging hier voor me ligt.
Verzekeringen die reeds afgesloten hadden moeten zijn en waar ze me zelfs al bezorgd voor bellen - alsof je leven in gevaar is zonder verzekering - geldterugeis repro- en leenrechtvergoedingen (ze sluiten de boeken voor 2004-2005 ik moet opschieten). Rekeningen van diverse kranten en niet te vergeten diverse belastingdiensten en - ook leuk en zeker een kandidaat voor het scanapparaat als ik een scanapparaat gehad zou hebben - de direct terugstuur formulieren met een 'vergeet me en je zit in de penarie' clausule.
Gelukkig heb ik straks een date met Huda die een 'hoe moet het verder met Jowi's leven' programma gaat opstellen waar ik enorm veel heil van verwacht.
En, zoals ik mijn boot zou stofzuigen als er een schoonmaker zou komen, zo ben ik nu aan het doen alsof ik overal al aan gedacht heb en maak ik dus lijstjes.
Dit is wat ik tot nu toe heb:
Een scanapparaat.
Die vreselijke formulieren in een zo vriendelijk mogelijk stapeltje leggen ver links op mijn bureau.
Kopje koffie
Nog een kopje koffie
Weblog tikken.
En wat zie ik; de sportschool is al bijna open. Wat ontzettend aantrekkelijk.
Ben over twee uurtjes terug
11 April 08 om 08:19 :: Reageer (tien)
De eerste tekenen van de lente II
'Het zit zo,' zei de oude man, en trok met een kreetje zijn hand terug.
'Vrouwen zijn gedoemd hun hele leven in kleine maandelijkse cycli op te leven en weer in te zakken, daarom krijgen ze niets méér voor elkaar dan wat in die vier weken mogelijk is.'
Ik knikte, het was geen groot bankje, maar het uitzicht was prima.
'Mannen daarentegen kunnen hun leven in lange lijnen opbouwen, ongehinderd door nageslacht, nesteldrang of ander oponthoud.'
Ik moest nu toch even naar zijn rood aangelopen knobbelneus kijken.
De waterige oogjes erboven traanden, maar dat kwam misschien ook door mijn fiets. Een wiel had zijn been te pakken gekregen en ik draaide het stuurde tergend langzaam naar links.
Stilzitten en toch onderweg zijn, ik had het al niet zo koud meer.
'Vrouwen zijn volkomen irrationele wezens, zeker de exemplaren die niet op tijd met baren beginnen omdat ze carriere willen maken. Stel je de man aan haar zijde voor, steeds weer die maandelijkse terreur zonder enige beloning.'
Ik zette mijn tassen op de oude man. Nu kon ik alleen zijn hoofd nog zien met net eronder zijn enorme adamsappel gevangen in twee kloven huid.
Waarom groeien die dingen altijd zo? Ze beginnen als schattige bolletjes in een zacht keeltje, maar later worden het wanstaltige bloemkoolvergroeiingen - net als oren trouwens. Tijdig operatief verwijderen zou op meerder fronten effectief zijn.
Ik leunde even achterover omdat mijn buik krampte. Ik negeerde het kraken van de oude man.
Straks lekker naar de boot met mijn tien blikken erwtensoep en dertig pakken chocola.
Maar nu eerst even zitten. Gewoon even zitten op een bankje voor de Albert Heijn met een man en een fiets en twee volle boodschappentassen.
09 April 08 om 09:03 :: Reageer (negen)
De eerste tekenen van de lente
'Er zitten overal verhalen in, maar ze zijn allemaal zo treurig'. De man op het bankje bij de Albert Heijn, waar ik mijn fiets tegenaan had gezet, keek me met van die waterige oogjes aan.
Daarna schoof hij moeizaam een stukje voor me op.
Ik had het al de hele dag koud en wou naar huis met mijn avondeten, dus erg genegen om bij hem te gaan zitten was ik niet.
Hij had wel mooie handen trouwens, van die benige, met grote blauwe aderen erop.
'Heeft u het niet koud?' probeerde ik, maar kreeg geen reactie.
Ik begon mijn tassen aan mijn stuur te hangen en zocht naar een antwoord. Iets met een zon die weer gaat schijnen ofzo. Het irriteerde me dat ik zo kleinzielig naar huis wou en die twee AH tassen die ik net had gekocht sloegen ook nergens op.
'Triest kan ook mooi zijn.' probeerde ik tenslotte met zo'n dom beleefd lachje.
Hij keek me aan en opeens wist ik zeker dat hij in mij ook een treurig verhaal zag.
Toen ben ik toch maar even naast hem gaan zitten.
08 April 08 om 08:05 :: Reageer (tien)
Zondagochtenddiepgang
Het is een kleuterconstatering (toch Inge?) maar ik verwonderde me er toch over, vanmorgen onder de douche.
Hoe het kan dat je een toch harde waterstraal niet een stukje opzij kan duwen, terwijl hij wel aan een heen en weer draaiende douchekop zit.
Dat je er dus met je hand doorheen slaat (hetgeen ik vervolgens uitgebreid heb getest).
Zo'n waterstraal is in een kuuroord of in handen van de oproerpolitie wel in staat om blauwe plekken te veroorzaken, maar hem opzij duwen ho maar.
06 April 08 om 14:26 :: Reageer (negen)
Harry Potters
Het rook naar barbeque in de vrij kleine koffiehoek boven het café. Ik vond het er ontzettend mooi leeg.
Er klonk gestommel. Toen roffelde de trap. Drie kinderen renden naar boven, ouders er vlak achteraan.
'Stop!' riep het jongste kind en ze stopten en staarden naar ons.
Wij staarden terug.
'Ja', zei de moeder met zo'n typisch Engels lachje, 'we kijken niet naar jullie hoor, maar in dit pand was de scène dat Harry Potter zich verstopte.'
Oh, vandaar knikten wij en lachten zo Engels mogelijk terug.
'Ik zie het niet,' besloot het jongste kind dat blijkbaar de expert was, want de familie draaide op haar hielen en denderde weer naar beneden.
We namen nog een slok koffie en keken naar buiten. Het zou best kunnen. De markt daar beneden had wel wat van die magiemarkt van Harry, en dit pand met zijn kromme trap en krakende deuren, daar zou je een fijne verstopplaats aan hebben.
Harry Potter bestaat al bijna echt. Net zoals 63% van de Britten gelooft dat Sherlock Holmes echt heeft bestaan, op bezoek gaat in zijn huis en eigen speurtochten organiseert. (En ok, ik dacht het ook, doordat hij aan de coke was, ik bedoel, een verzonnen figuur aan de coke, dat verzin je toch niet)
Daar kwam de familie weer, nu met een haast panische blik in de ogen. 'Hier waren we al!' riep het kind en sloeg de hoek om. Nog een trap, zo hoorden we, en daarna een deur, toen boven ons hoofd en toen geen geluid meer.
Het hele gezin had zich verstopt. Allemaal Harry Potters.
05 April 08 om 15:47 :: Reageer (drie)
Steentjes bij het water
Ik ben een cadeautjesmaniak. Zodra ik op reis ga zie ik mezelf omringd door spullen waarvan ik zeker weet dat mijn vrienden ze willen hebben.
En dan bedoel ik niet van die saaie souvenirs.
Ik bedoel een haarverf in fascinerend paars die ik nog nooit eerder in Nederland zag, maar waarvan ik zeker weet dat hij vriendin L fantastisch zou staan.
Of een bakje met iets blubberigs dat zo leuk knalroze oplicht als je het schudt en waarvan ik zeker weet dat het de vensterbank van H ontzettend veel mooier zou maken.
Vol trots overhandig ik na iedere reis mijn zakjes vol blauwe marshmellows en monsters die beginnen met groeien zodra je ze in het water stopt.
Totdat vriendin M afgelopen keer met een grote grijns zei: 'Wat een ongelooflijke troep heb je toch weer meegebracht.'
Ik had speciaal voor haar een stickervel vol nepdiamanten gevonden en niet te vergeten een doosje vol jongens en meisjes die er nog gladder uitzagen dan Beverly Hill 90210 en die, als je op hun perfecte torso's drukte, zelfs 'hi' tegen je riepen met schattige blikkerige stemmetjes.
Eigenlijk had ik die jongens en meisjes voor mezelf willen houden (dan had ik ze iedere ochtend 'hi' tegen me laten roepen), maar mijn gulheid overtrof mijn hebzucht.
Deze keer heb ik niets gekocht - of nou ja, vet coole bellenblaas met bellen die niet knappen uit het Museum of Natural History, maar die zijn voor Huda, omdat ze de boot in de gaten heeft gehouden (en nu maar hopen dat ze dit niet leest, want ze weet het nog niet).
Verder ben ik iedere winkel met de mooiste spullen koelbloedig voorbij geschreden.
Ik ben naar de Thames gegaan en heb steentjes gezocht.
Voor mijn moeder. Want die waardeert dat soort dingen.
03 April 08 om 08:55 :: Reageer (twaalf)
Grijs Pak
Als in Londen om 12 uur de bel gaat, stromen alle grijze pakken naar buiten.
De hoge directeuren stappen in hun Lamborghini, of hun Aston Martin, of hun Audi nog zo wat en eten de door hun Trophy Wife gemaakte boterhammetjes.
De laag direct daar onder verdeelt zich over winebar en pub, waarbij de machtigste of eigenzinnigste lieden met aanvullende wijn en pullen bier hun voedsel wegspoelen.
De onderste laag gaat naar het park en daar zaten wij toevallig ook.
Wij hadden onze koffers al bij ons en aten sinaasappels met heel veel groen, omdat al die Turkey met Cranberry saus je na drie dagen de neus uitkomt.
De grijze pakken (want pakken hebben ze in alle lagen) liepen in kluitjes voorbij en aangezien het park rond was, soms meerdere malen.
Het is net als met mussen - waar zijn de mussen trouwens gebleven - als je er maar lang genoeg naar kijkt ga je de verschillen zien.
02 April 08 om 09:23 :: Reageer (vijf)
