Geloof en hoop enzo
Zoals Joost me mailde is het inderdaad raar dat een volk dat zo sterk gelooft in de maakbaarheid van het leven - en daardoor, zou je zeggen, veel minder in het lot - dat juist zo'n volk zich volstopt met Jezussen en misters 'A.Dollar'.
Maar geloof past uitstekend bij de maakbare Amerikaan.
Geloof is in hun (door mij hevig gegeneraliseerde) woordenboek niet iets wat je overkomt of waar je je dankbaar of nederig of anderszins deemoedig onder hoeft te voelen. Integendeel. Als je je al deemoedig wilt voelen dan is dat een daad. Je kiest ervoor en je streeft actief de 'goede' gevoelens.
Agressief zelfs, in gesprekken met Amerikanen wordt er opvallend vaak verteld hoe dat moet, het leven. 'It's just right. It's just wrong.'
In de reuzenboekhandels van Borders en Barnes and Nobles (waar ik best zou willen wonen, maar ook dat mag niet van de politiek correcte Amerikanen, want de reuzen duwen, net als de door mij zo geliefde Starbucks, de kleine winkeltjes uit de markt) is er een hele muur ingeruimd voor zelfhulp boeken. Religie staat daar vlak naast.
30 November 06 om 13:41 :: Reageer (nul)
Bodem
Er zijn mensen die altijd de neiging hebben om de grond te kussen als ze uit het vliegtuig stappen. De vorige keer bijvoorbeeld zat ik naast een vrouw die zo bang werd van de gigantische luchtzakken die het eten op en neer deden stuiteren, dat ik haar een groot deel van de reis aan een soort kruisverhoor onderwierp om haar af te leiden.
Dit keer was ik vooral heel erg snel terug.
Met onderweg een krijtende baby, een jammerend interieur en een verstillend uitzicht op nachtelijk Londen.
Tjee. Terug.
Ik zal morgen eens bedenken wat ik daar van vind en of ik er een foto bij heb.
29 November 06 om 18:45 :: Reageer (een)
NY Theory
Ik heb een theorie; New York is niet alleen fijn omdat het een fijne stad is.
Het geluk komt niet alleen voort uit het feit dat alles er is, dat je je ogen uitkijkt en volledige bevrediging krijgt waar het uitzichten, inzichten, gespreksflarden en honden met regenjasjes betreft.
Het gaat verder dan dat; je kan hier geloven dat je alles kan doen en ook alles kan zijn wat je wilt.
Hier woont de illusie van de maakbaarheid van het leven. En omdat iedereen er in gelooft is het geen illusie meer, zoals het echte tovenarij betaamt.
Dingen die in Nederland kinderachtig zouden zijn, bestaan hier vol glans.
dOk, geld is hier god en de stad kauwt en spuugt mensen uit zonder met haar nooit sluitende ogen te knipperen. Het is wreed en hart om de armen met karretjes troep over straat te zien kreupelen.
Maar vraag het ze en zij geloven er ook in.
In de droom.
Volwassen mensen die volkomen serieus durven te dromen van een ander leven.
Een leven dat ieder moment van de dag kan beginnen, kom daar maar eens om in cynisch Nederland.
New Yorker geloven dat je op je veertigste weer opnieuw kan gaan studeren om alsnog wonderkind te worden.
Ik vind dat een mooi geloof.
24 November 06 om 17:53 :: Reageer (acht)
Oioi
Ok, er had een foto van New York bijgemoeten. Van de Macy's parade, van de regen, van de lege winkelwagen die ik net zag staan en waarbij ik dacht; als ik daar nou eens in ga zitten en een stukje die heuvel afrijd.
Van mijn waterproof schoenen wellicht, of anders van deze computer, trouwe mac, die samen met mij het grootste deel van de dag in de meest kille 24 uurs espressobar met de welluidende naam 'aroma' plaatsnam. In soho, dat dan weer wel.
Ik kan leven op een dag schrijven 1 gesprek en 1 (slechte) film. Dat is een dieet en ik vaar er wel bij. Ik wil er meer van, veel van.
Ik ben hier en vang glimpjes geluk van twee jaar terug, toen het bijna een half jaar was dat ik hier rond mocht lopen.
En die glimpjes geluk in combinatie met 'events' die ik al vaker heb meegemaakt, Thanksgiving, om maar iets toepasselijks te noemen, maken dat ik weet dat ik hier goed zit. Maken dat er nieuw geluk ontstaat. Geluk ja, want er is geen ander woord voor.
24 November 06 om 04:50 :: Reageer (nul)
Sloop November Deel 3 Overdie
Morgen ga ik naar New York en dan blijf ik tien dagen weg en ik weet niet of ik daar kan inloggen.
Als niet, dan ben ik dus niet weg. Of wel weg, maar niet weg omdat ik het hier stom vind.
Van die dingen.
De sloop van november gaat gewoon door.
Dit keer met een foto van Patricia.
Wordt vervolgd en terugkerend.
19 November 06 om 22:30 :: Reageer (drie)
Crossing Border
Hoihoihoihoi Vandaag is Huda jarig en dat gaan we vieren op crossing border
17 November 06 om 08:17 :: Reageer (een)
Mannetjes
Het was maandag toen er opeens twee mannetjes vanonder haar bed vandaan liepen.
Ze had ze niet verwacht, ze zat immers al drie dagen op dat bed, dan denk je toch te weten wat zich eronder afspeelt.
Maar daar waren ze dus.
Twee mannetjes en ze keken blij.
Opgetogen zelfs
16 November 06 om 00:00 :: Reageer (twee)
Herfstbladeren
Ze liep door de regen en staarde naar de donkere punten van haar gympies. Herfst, dat is de mooiste maand, zeiden haar vriendinnen.
Herfst, daarvoor moet je naar het bos, zeiden ze, de kleuren enzo, die moet je gezien hebben.
Leen een hond, pluk wat paddestoelen, of nee, pluk maar niet, of als je plukt, eet ze dan niet op, maar wandel.
Wandel met je leenhond, snuif de gezonde lucht en geniet.
Aangezien alleen de chihuahua van de buren voorhanden was en ze dáár niet mee gezien wou worden, was ze zonder hond naar het bos gefietst.
13 November 06 om 08:15 :: Reageer (nul)
De punt deel 1 of Internetpeuterles
Heb net internetles gehad. Moet iets aan 'hier' veranderen onder het kopje 'verhaaltje voor 2 euro'. Bootfoto's uploaden, links toevoegen en de was doen.
Maar eigenlijk heb ik zin om een schrijfschool op te zetten.
Een paar maanden terug deed ik met Lonneke EHBF: 'Eerste Hulp bij Fictie' en kregen we allemaal mensen aan ons tafeltje in Scheltema die schrijftips wilden.
Ik zou een school willen met op maat gemaakte lessen.
Met natuurlijk de algemene zaken, maar ook een lesje psychotherapie. Met tips en inzichten.
En lessen in ethiek.
En in schoonheid.
09 November 06 om 13:09 :: Reageer (twee)
(in het geheim)
Pardon, meneer? Kunt u even in mijn open wond poeren? Welke? Nou, uh, daar vraagt u me wat. Doe die maar. Hmm auw ja lekker. Voel ik weer dat ik leef.
08 November 06 om 18:37 :: Reageer (twee)
Onderweg
Gisteren fietste ik langs de grachtjes bij de Nieuwmarkt en liet mijn benen los van de trappers na ieder bruggetje.
Omdat ik altijd graag wil weten waarom ik me kinderachtig gedraag, bedacht ik het volgende;
Alle novembers hingen in de lucht.
De eerste ijskou, het dunne witte licht, de donkerte die per dag vroeger invalt.
En al die novembers zaten op mijn rug
en al die novembers reden met me mee langs de grachten op weg naar de kaasfondue in Bern.
Niet eerder hingen ze zo zwaar aan de trappers en zweefden ze zo los van jaar en tijd als we een bruggetje afvlogen.
Ik denk dat het ouderdom is, als de jaargetijden zich losweken van je leven en op zichzelf beginnen te bestaan.
En ik weet nog niet of ik me daar zorgen om moet maken.
08 November 06 om 08:00 :: Reageer (nul)
Uitkijktoren
Aan de computer ben ik net een uitkijktoren.
Ik werp zoveel mogelijk hengeltjes uit in de hoop op wonderlijke vissen.
Veel mailen en liefst veel mail terug ontvangen.
Niet teveel koetjes of kalfjes.
Het is een exclusieve uitkijkoren, maar ik zit niet minder gretig bovenin op contact te wachten.
06 November 06 om 12:34 :: Reageer (nul)
Talent
Ok, ik weet nog niet of hij klopt.
Wat ik dacht was het volgende; kinderen worden altijd getest en gestimuleerd om hun talenten te ontwikkelen.
Volwassenen ook, wat dat betreft.
Want talent maakt de uiteindelijke tweedeling zegt men, tussen wie écht goed is en wie een beetje goed is.
Nu zal dat voor die vijftien wonderkinderen op aarde ook wel kloppen.
Die zijn 'ermee' geboren, die blinken zó uit in iets, dat duidelijk is dat niets anders zinvol is om te doen.
Dat is net als die mensen die hun hele leven lang al weten dat ze boswachter worden en dat dan ook daadwerkelijk worden.
Maar geldt het ook voor ons?
06 November 06 om 08:29 :: Reageer (twee)
Snel
Onder constructie, dacht ik steeds. De site is nog onder constructie. Het is een jong in het nest, dat aarzelend zijn vleugels strekt, per ongeluk wat broers en zusters naar buiten mept en het dan op een brullen zet om voedsel.
Want ik weet het ook nog niet.
Ik bedoel, wat doe ik hier temidden van al die honderden andere weblogs met al die honderden anderen die nu met mij simultaan zich in verbazing het waarom afvragen.
Hoe zorg ik dat ze me horen.
En.
Wil ik gehoord worden.
En.
Door Wie?
03 November 06 om 09:20 :: Reageer (twee)
Monnik
Er is een schrijversborrel en of ik ook kom. Aarzelend ja, gezien mijn jongste ervaringen, maar misschien, je weet het niet, is het leuk. 'Leuk'.
Bukowski was mijn held vroeger. Als het echt niet meer zou gaan met die mensen overal en vooral om me heen, dan mocht ik net als hij naar een zolderkamer.
Of nog beter een toren.
Een toren en een tijpmachien en bacardi cola (de drank zegt iets over de ouderdom van de fantasie)
Nog steeds Bukowski ik wel eens.
Nu is het een berg om de hoek. Of een stekje in New York.
De geruststellende fantasie dat je altijd, in een ander land, opnieuw kan beginnen.
En dan niet alleen met leven, maar ook met wie je bent. Hoe je bent. Hoe je vriend bent.
'Hoi ik ben Jowi'
'Nice to mee you'
'Ja, ik ben heel nice, deze keer.'
02 November 06 om 07:37 :: Reageer (twee)
Leuk
Ik heb vanavond een theorie over leuk bedacht.
Ik dacht; ik ben niet leuk.
Met deze mensen, die ik allemaal lief vind, ben ik niet leuk genoeg.
Het interesseert me het grootste deel van de tijd niet wat ze zeggen, en andersom lijkt dat ook het geval.
Kortom, niet alleen ben ik niet leuk, zij zijn ook niet leuk.
Ergo; misschien zijn mensen wel niet leuk.
Misschien bestaan mensen wel voor een groot deel uit stomme eigenschappen en aandachtverslappers.
Koeien, hoor ik je denken, ouwe koeien zelfs. En je hebt gelijk.
Maar
01 November 06 om 00:24 :: Reageer (twee)
